Św. Zyta

Święta Zyta była świecką służącą z Lukki w Toskanii. Od dwunastego roku życia aż do śmierci pracowała w domu zamożnej rodziny Fatinellich, a wiernością w codziennych obowiązkach, modlitwą i troską o ubogich dała przykład wszystkim, którzy pracują w cudzych domach. Martyrologium Rzymskie wspomina ją 27 kwietnia.

Pochodziła z ubogiej rodziny z Monsagrati, wioski niedaleko Lukki. Urodziła się na początku XIII wieku; zwykle podaje się rok 1218, ale nie jest on pewny. Jako dwunastoletnia dziewczynka trafiła na służbę do Fatinellich. Początki były trudne: pozostali służący źle znosili jej gorliwość i pobożność, a za ich sprawą także państwo długo traktowali ją surowo i niesprawiedliwie.

Zyta przyjmowała to cierpliwie i bez urazy. Pracowała sumiennie, swoje obowiązki traktowała jak służbę samemu Bogu i łączyła pracę z modlitwą. Papież Pius XII napisał o niej, że skromnością, powściągliwością i łagodnością stopniowo zjednała sobie swoich chlebodawców. Z czasem Fatinelli obdarzyli ją pełnym zaufaniem i powierzyli jej prowadzenie całego domu.

Szczególną troską otaczała ubogich i dzieliła się z nimi tym, co sama miała, odkładając dla nich część własnego jedzenia. Z tą troską wiąże się najbardziej znana opowieść o niej, przekazywana jako legenda. Pan domu, któremu zazdrosna służąca doniosła, że Zyta wynosi jedzenie dla biednych, zatrzymał ją, gdy niosła w fartuchu chleb. Zapytana, co niesie, odpowiedziała, że kwiaty, a gdy rozchyliła fartuch, wysypały się z niego kwiaty.

Zyta zmarła w Lukce 27 kwietnia. Za rok jej śmierci uznaje się zwykle 1278, choć część źródeł podaje 1271 lub 1272. Mieszkańcy miasta od razu zaczęli czcić ją jako świętą, a jej wstawiennictwu przypisywano liczne cuda. Na początku XIV wieku Dante Alighieri w „Boskiej Komedii” nazwał jednego z rajców Lukki „jednym ze starszych Świętej Zyty”, jak gdyby imię świętej oznaczało samo miasto. Jej ciało spoczywa w bazylice San Frediano w Lukce.

Pod koniec XVII wieku papież Innocenty XII zatwierdził jej kult. 11 marca 1955 roku Pius XII ogłosił ją listem apostolskim niebieską patronką służących i kobiet zajmujących się pracą w domu. Prosili o to arcybiskup Lukki Antonio Torrini, wielu kardynałów i biskupów z całego świata, a także liczne służące. Jan Paweł II, odwiedzając Lukkę w 1989 roku, wymienił ją wśród świętych tego miasta jako kobietę z ludu.