Czwartek XXVIII tygodnia Okresu Zwykłego

Pierwsze Czytanie

List do Efezjan

1,1-10

Paweł, z woli Bożej apostoł Chrystusa Jezusa – do świętych, którzy są w Efezie, i do wiernych w Chrystusie Jezusie: Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i od Pana Jezusa Chrystusa! Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, On napełnił nas wszelkim błogosławieństwem duchowym na wyżynach niebieskich – w Chrystusie. W Nim bowiem wybrał nas przez założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem. Z miłości przeznaczył nas dla siebie jako przybranych synów przez Jezusa Chrystusa, według postanowienia swej woli, ku chwale majestatu swej łaski, którą obdarzył nas w Umiłowanym. W Nim mamy odkupienie przez Jego krew – odpuszczenie występków, według bogactwa Jego łaski. Szczodrze ją na nas wylał w postaci wszelkiej mądrości i zrozumienia, przez to, że nam oznajmił tajemnicę swej woli według swego postanowienia, które przedtem w Nim powziął dla dokonania pełni czasów, aby wszystko na nowo zjednoczyć w Chrystusie jako Głowie: to, co w niebiosach, i to, co na ziemi.

Psalm Responsoryjny

98,1.2-3ab.3cd-4.5-6

Pan Bóg okazał ludom swe zbawienie

Śpiewajcie Panu pieśń nową,albowiem uczynił cuda.Zwycięstwo Mu zgotowała Jego prawicai święte ramię Jego.Pan okazał swoje zbawienie,na oczach pogan objawił swą sprawiedliwość.Wspomniał na dobroć i na wierność swojądla domu Izraela.Ujrzały wszystkie krańce ziemizbawienie Boga naszego.Wołaj z radości na cześć Pana, cała ziemio,cieszcie się, weselcie i grajcie.Śpiewajcie Panu przy wtórze cytry,przy wtórze cytry i przy dźwięku harfy.Przy trąbach i przy głosie rogu,na oczach Pana, Króla, się radujcie.

Ewangelia

Ewangelia wg św. Łukasza

11,47-54

Jezus powiedział do faryzeuszów i do uczonych w Prawie: «Biada wam, ponieważ budujecie grobowce prorokom, a wasi ojcowie ich zamordowali. Zatem dajecie świadectwo i przytakujecie uczynkom waszych ojców, gdyż oni ich pomordowali, a wy im wznosicie grobowce. Dlatego też powiedziała Mądrość Boża: Poślę do nich proroków i apostołów, a niektórych z nich zabiją i prześladować będą. Tak na to plemię spadnie kara za krew wszystkich proroków, która została przelana od stworzenia świata, od krwi Abla aż do krwi Zachariasza, który zginął między ołtarzem a przybytkiem. Tak, mówię wam, zażąda się zdania z niej sprawy od tego plemienia. Biada wam, uczonym w Prawie, bo wzięliście klucze poznania; sami nie weszliście, a przeszkodziliście tym, którzy wejść chcieli». Gdy wyszedł stamtąd, uczeni w Piśmie i faryzeusze poczęli gwałtownie nastawać na Niego i wypytywać Go o wiele rzeczy. Czyhali przy tym, żeby Go podchwycić na jakimś słowie.

Komentarz

Sewerian z Gabali (? – ok. 408)

„Pokropienie krwią, która przemawia mocniej niż [krew] Abla” (Hbr 12,24)

Kain i Abel sprawiali wrażenie, że obaj oddają cześć Bogu w taki sam sposób, ale w rzeczywistości przedstawiali ich ofiary z różną dyspozycją serca. Ofiary starszego miały tylko pozory daru, ale te młodszego świadczyły o jego szacunku i pobożności. Stąd narodziło się poczucie zawiści i Abel został zabity (Rdz 4,3nn). […]

W świętym Ablu znajduję obraz Chrystusa. Zbawiciela, to pewne, i w najwyższym stopniu Sprawiedliwego..., ale pomiędzy wszystkimi ludźmi Starego Przymierza Abel jest księciem sprawiedliwości. Zresztą sam Pan umieścił Abla na czele pokoleń sprawiedliwych, kiedy powiedział do Żydów: „Tak na tym plemieniu będzie pomszczona krew wszystkich proroków, która została przelana od stworzenia świata, od krwi Abla aż do krwi Zachariasza, który zginął między ołtarzem a przybytkiem”. […]

Rzecz godna podziwu: ponieważ pierwszy walczył o sprawiedliwość, Abel miał zaszczyt cierpieć pierwszy za pobożność. Jest naprawdę zapowiedzią Chrystusa, który został wydany na śmierć za prawdę. Krew Abla zapowiadała krew Chrystusa: wołała z ziemi (Rdz 4,10); krew Pana także woła. Ale krew Abla była błaganiem, podczas gdy krew Chrystusa jest pojednaniem świata. To dlatego apostoł Paweł, wspominając o tym, wyznaje wyższość krwi Chrystusa: „Wy natomiast przystąpiliście do góry Syjon, do miasta Boga żyjącego, Jeruzalem niebieskiego, do niezliczonej liczby aniołów, na uroczyste zebranie, do Kościoła pierworodnych, którzy są zapisani w niebiosach, do Boga, który sądzi wszystkich, do duchów sprawiedliwych, które już doszły do celu, do Pośrednika Nowego Testamentu – Jezusa, do pokropienia krwią, która przemawia mocniej niż [krew] Abla” (Hbr 12, 22-24). Tak, ta krew przemawia, błaga za grzesznikami i wstawia się za światem. Krew Chrystusa to naprawdę oczyszczenie świata, Jego krew to odkupienie ludzi.

Homilia o Kainie i Ablu (© Evangelizo.org)