Św. Zygmunt Burgundzki

Święty Zygmunt był królem Burgundów w pierwszej połowie VI wieku. Porzucił herezję ariańską dla wiary katolickiej i założył w Agaunum, dzisiejszym Saint-Maurice w Szwajcarii, klasztor, w którym chwała Boża nie milkła. Kazał zabić własnego syna i odpokutował tę zbrodnię. Martyrologium Rzymskie wspomina go 1 maja.

Był synem Gundobada, króla Burgundów. Rok jego urodzenia nie jest znany, a najwięcej o jego życiu wiadomo od św. Grzegorza z Tours, biskupa i dziejopisa Franków. Wychowany w arianizmie, jeszcze za życia ojca przyjął wiarę katolicką pod wpływem św. Awita, biskupa Vienne; źródła różnie datują to nawrócenie. Jego pierwszą żoną była córka Teodoryka, króla Ostrogotów, i z tego małżeństwa urodził się syn Sigeryk.

W 515 roku Zygmunt założył klasztor w Agaunum, przy grobach męczenników z Legii Tebańskiej. Uroczyste otwarcie odbyło się 22 września tego roku w obecności św. Awita. Zygmunt wprowadził tam nieustanną chwałę Bożą: chóry mnichów zmieniały się kolejno, aby śpiew psalmów nigdy nie ustawał. W 516 roku, po śmierci ojca, objął władzę nad królestwem Burgundów.

W 522 roku druga żona przekonała króla, że Sigeryk chce go zgładzić i zagarnąć królestwo. Zygmunt kazał udusić śpiącego syna. Potem udał się do Agaunum i przez wiele dni w płaczu i poście błagał Boga o przebaczenie. Martyrologium Rzymskie mówi, że odpokutował tę zbrodnię pokutą, łzami i postami. Grzegorz z Tours łączy z tą pokutą ustanowienie nieustannego śpiewu w klasztorze.

Wkrótce potem na królestwo Burgundów uderzyli królowie Franków, synowie Chlodwiga i królowej Klotyldy. Zygmunt próbował schronić się w Agaunum, lecz pojmał go król Chlodomer i razem z żoną i synami uprowadził w okolice Orleanu. Martyrologium Rzymskie podaje, że przeciwnicy utopili go w studni. Według Grzegorza z Tours Chlodomer kazał zabić króla, jego żonę i synów, a ich ciała wrzucić do studni. Źródła nie zgadzają się co do roku śmierci Zygmunta: podają 523 albo 524 rok.

W 535 lub 536 roku jego ciało sprowadzono do Agaunum i pochowano w założonym przez niego klasztorze. Wkrótce zaczęto czcić go jako świętego. Grzegorz z Tours opisał jego pokutę i pochówek w księdze o chwale męczenników, a ku jego czci powstała Msza, w której proszono o uzdrowienie z gorączki. Tradycja nazywa go męczennikiem, choć zginął w wojnie o władzę; obecne Martyrologium Rzymskie nazywa go królem. Kościół czci go od starożytności.

Kult świętego Zygmunta dotarł także do Polski. Według przekazu w 1166 roku biskup płocki Werner przywiózł z Akwizgranu część jego czaszki, którą złożono w płockiej katedrze. W 1370 roku król Kazimierz Wielki w podzięce za powrót do zdrowia ufundował dla tej relikwii srebrną hermę, przechowywaną w skarbcu katedry. Święty Zygmunt jest patronem Płocka.