Św. Wincenty Pallotti

Święty Wincenty Pallotti był rzymskim księdzem, spowiednikiem i opiekunem ubogich, założycielem Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego oraz wspólnoty księży i braci zwanych dziś pallotynami. Uczył, że do apostolstwa powołany jest każdy ochrzczony. Kościół wspomina go 22 stycznia.

Urodził się w Rzymie 21 kwietnia 1795 roku jako trzecie z dziesięciorga dzieci Pietra Paola Pallottiego i Marii Maddaleny De Rossi. Uczył się u pijarów i w Kolegium Rzymskim, a od 1814 roku studiował filozofię i teologię na uniwersytecie Sapienza. Święcenia kapłańskie przyjął 16 maja 1818 roku w bazylice św. Jana na Lateranie, a pierwszą mszę odprawił we Frascati.

Po studiach pracował ze studentami teologii na Sapienzy, lecz z czasem porzucił karierę uniwersytecką dla duszpasterstwa. Wiele godzin spędzał w konfesjonale, odwiedzał chorych i więźniów, a dla młodzieży zakładał szkoły wieczorowe. Od 1827 roku był ojcem duchownym w Seminarium Rzymskim, później także w kolegium Kongregacji Rozkrzewiania Wiary. Przyjaźnił się ze św. Kasprem del Bufalo, którego spowiadał i któremu towarzyszył przy śmierci.

Dnia 9 stycznia 1835 roku powziął zamysł dzieła, które nazwał Apostolstwem Katolickim, czyli powszechnym. Mieli je tworzyć razem księża, zakonnicy i świeccy, kobiety i mężczyźni, aby ożywiać wiarę wśród katolików, nieść Ewangelię tym, którzy jej nie znają, i pełnić dzieła miłosierdzia. Jeszcze w tym samym roku zamysł zatwierdził kardynał wikariusz Rzymu Carlo Odescalchi, a papież Grzegorz XVI udzielił mu błogosławieństwa. Patronką dzieła Pallotti obrał Maryję, Królową Apostołów.

W 1836 roku zapoczątkował w Rzymie uroczyste obchody oktawy Objawienia Pańskiego, pomyślane jako modlitwa o jedność w wierze. Podczas epidemii cholery w 1837 roku z narażeniem życia posługiwał chorym. Rok później otworzył dom dla ubogich dziewcząt, nazwany Pia Casa di Carità, z którego wyrosły siostry pallotynki. Z myślą o włoskich emigrantach wysłał kilku współbraci do Londynu. Jego śmiałe plany budziły też nieufność w kręgach kościelnych i wiele z nich pozostało za jego życia ledwie zaczątkiem.

W 1844 roku Grzegorz XVI powierzył jego wspólnocie kościół San Salvatore in Onda nad Tybrem. Wincenty Pallotti zmarł w Rzymie 22 stycznia 1850 roku, nie ukończywszy pięćdziesięciu pięciu lat. Jego grób znajduje się w tym właśnie kościele.

Proces beatyfikacyjny rozpoczął w 1887 roku Leon XIII. Pius XI nazwał Wincentego prekursorem Akcji Katolickiej, a Pius XII beatyfikował go 22 stycznia 1950 roku, w setną rocznicę śmierci. Jan XXIII kanonizował go 20 stycznia 1963 roku, w czasie Soboru Watykańskiego II. Jan Paweł II, który rodzinne Wadowice nazywał kolebką polskich pallotynów, przypominał, że soborowy dekret o apostolstwie świeckich potwierdził to, co Pallotti głosił ponad sto lat wcześniej.