Św. Wincenty Ferreriusz

Święty Wincenty Ferreriusz był dominikaninem z Walencji i jednym z najsłynniejszych kaznodziejów późnego średniowiecza. Przez dwadzieścia lat wędrował po zachodniej Europie, wzywał do pokuty i zabiegał o jedność Kościoła rozdartego wielką schizmą zachodnią. Kościół wspomina go 5 kwietnia.

Urodził się w 1350 roku w Walencji jako syn notariusza. W 1367 roku wstąpił w rodzinnym mieście do dominikanów. Kształcił się w Barcelonie, Léridzie i Tuluzie, uzyskał tytuł mistrza teologii i wykładał ją w szkole katedralnej w Walencji. Napisał traktat o życiu duchowym, w którym uczy, że kto chce pomagać innym słowem, musi najpierw sam żyć tym, czego naucza.

Jego życie przypadło na czas, gdy prawo do Stolicy Piotrowej rościło sobie dwóch, a później trzech papieży. Wincenty był przekonany o prawowitości papieży z Awinionu. Zaufaniem darzył go kardynał Pedro de Luna. Gdy w 1394 roku kardynała wybrano w Awinionie na papieża i przyjął on imię Benedykta XIII, wezwał Wincentego na swój dwór i uczynił go spowiednikiem. Benedykta XIII uważa się dziś za antypapieża. Wincenty nakłaniał go, by dla dobra Kościoła szukał porozumienia.

W 1398 roku ciężko zachorował. Według tradycji ukazał mu się wtedy Chrystus ze świętym Dominikiem i świętym Franciszkiem, uzdrowił go i posłał, by głosił pokutę. W listopadzie 1399 roku Wincenty opuścił Awinion i do końca życia pozostał wędrownym kaznodzieją. Przemierzył Prowansję, Sabaudię, Lombardię, Szwajcarię, Flandrię, Hiszpanię i Francję. Przemawiał na placach, bo kościoły nie mieściły słuchaczy. Mówił o nawróceniu i powtórnym przyjściu Pana, a tam, dokąd dotarł, godził zwaśnionych.

W 1412 roku był jednym z sędziów, którzy w Caspe rozstrzygnęli spór o następstwo tronu w Aragonii i oddalili groźbę wojny domowej. Benedykt XIII mimo jego próśb nie chciał ustąpić, choć otworzyłoby to drogę do wyboru jednego papieża. W styczniu 1416 roku w Perpignan Wincenty ogłosił więc publicznie, że król Aragonii wypowiada Benedyktowi posłuszeństwo. Dla jedności Kościoła odstąpił od człowieka, któremu przez wiele lat był wierny. Schizma zakończyła się w następnym roku na soborze w Konstancji wyborem Marcina V.

Ostatnie lata spędził we Francji, głównie w Bretanii, i nadal głosił kazania. Zmarł 5 kwietnia 1419 roku w Vannes. Pochowano go w tamtejszej katedrze, gdzie do dziś czczone są jego relikwie.

O kanonizację Wincentego zabiegali książęta Bretanii, królowie Kastylii i Aragonii oraz zakon dominikanów. Papież Kalikst III, który znał Wincentego jeszcze za jego życia, ogłosił go świętym 29 czerwca 1455 roku w bazylice św. Piotra. Papież zmarł jednak, zanim wystawiono bullę, dlatego wydał ją w 1458 roku jego następca Pius II. W modlitwie mszalnej Kościół wspomina świętego Wincentego jako głosiciela Ewangelii, który zapowiadał przyjście Chrystusa Sędziego.