Św. Wincenty a Paulo

Święty Wincenty a Paulo był francuskim prezbiterem, który poświęcił życie ubogim. Założył Zgromadzenie Misji, a razem ze świętą Ludwiką de Marillac Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia, zwanych w Polsce szarytkami. Kościół wspomina go 27 września, w rocznicę jego śmierci.

Urodził się 24 kwietnia 1581 roku w Pouy w Gaskonii, niedaleko Dax, w chłopskiej rodzinie; dawniejsi biografowie podawali rok 1576. Uczył się w Dax u franciszkanów, a teologię studiował w Tuluzie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1600 roku, mając zaledwie 19 lat. Kapłaństwo traktował wtedy głównie jako sposób na zapewnienie sobie przyszłości.

W dwóch listach opisał, jak w 1605 roku, w czasie podróży morskiej, dostał się do niewoli piratów i przez dwa lata był niewolnikiem w Tunisie; część historyków powątpiewa w tę relację. Później zamieszkał w Paryżu, gdzie jego kierownikiem duchowym został Piotr de Bérulle, założyciel francuskiego Oratorium. W 1612 roku objął parafię Clichy pod Paryżem, a w 1613 roku został wychowawcą dzieci Filipa Emanuela de Gondi, generała królewskich galer.

Przełom nastąpił w 1617 roku. W pobliżu Folleville w Pikardii wysłuchał spowiedzi umierającego chłopa i zobaczył, jak bardzo ludność wiejska jest pozbawiona opieki duszpasterskiej. 25 stycznia wygłosił w Folleville kazanie o spowiedzi generalnej; przyszło tylu ludzi, że trzeba było wezwać do pomocy innych kapłanów. Sam uważał je za pierwsze kazanie Misji. Latem objął wiejską parafię Châtillon-les-Dombes i w sierpniu założył tam pierwsze bractwo miłosierdzia, w którym parafianki opiekowały się ubogimi chorymi.

W 1625 roku, dzięki fundacji rodziny Gondi, powstało Zgromadzenie Misji, wspólnota kapłanów głoszących misje wśród ubogiej ludności wiejskiej; z czasem objęli także seminaria. Od paryskiego przeoratu Saint-Lazare, ich głównego domu, nazywano ich lazarystami. 29 listopada 1633 roku Wincenty i Ludwika de Marillac dali początek Siostrom Miłosierdzia, które nie żyły w klauzurze, lecz służyły chorym i ubogim w ich domach i w szpitalach.

Wincenty organizował rekolekcje dla kandydatów do kapłaństwa i cotygodniowe spotkania duchownych, zwane konferencjami wtorkowymi. Troszczył się o porzucone dzieci i o skazańców na galerach, a w czasie wojen zbierał w Paryżu pomoc dla zrujnowanej Lotaryngii. Wysyłał misjonarzy do Irlandii, Szkocji i na Madagaskar, a w 1651 roku, na prośbę królowej Ludwiki Marii Gonzagi, także do Polski. Bulla kanonizacyjna mówi, że powszechnie nazywano go ojcem ubogich.

Zmarł w Paryżu 27 września 1660 roku. Papież Benedykt XIII beatyfikował go w 1729 roku, a Klemens XII kanonizował w 1737 roku. W 1885 roku Leon XIII ogłosił go patronem wszystkich katolickich stowarzyszeń dobroczynnych. Jego imię nosi Towarzystwo św. Wincentego a Paulo, zapoczątkowane w 1833 roku przez bł. Fryderyka Ozanama.