Św. Wilibrord

Święty Wilibrord był anglosaskim mnichem i misjonarzem, pierwszym biskupem Utrechtu i założycielem opactwa w Echternach. Nazywany jest apostołem Fryzów. Kościół wspomina go 7 listopada.

Urodził się w 658 roku w Northumbrii, w północnej Anglii. Jego ojciec Wilgils, który później sam został pustelnikiem, oddał go jako małe dziecko do opactwa w Ripon, którym kierował wtedy św. Wilfryd. Wilibrord został tam mnichem. W wieku dwudziestu lat wyjechał do Irlandii, do klasztoru Rathmelsigi, gdzie przez dwanaście lat uczył się pod okiem św. Egberta i przyjął święcenia kapłańskie.

W 690 roku wyruszył z jedenastoma towarzyszami na kontynent, aby głosić Ewangelię pogańskim Fryzom na ziemiach dzisiejszej Holandii. Oparcie znalazł u Pepina z Herstalu, majordoma i faktycznego władcy Franków, który opanował południową część Fryzji. Wilibrordowi zależało także na łączności z Rzymem. Dwukrotnie udał się do papieża św. Sergiusza I: najpierw po błogosławieństwo i upoważnienie do pracy misyjnej, a potem, wysłany przez Pepina, po sakrę biskupią.

W listopadzie 695 roku papież wyświęcił go w rzymskiej bazylice św. Cecylii na arcybiskupa Fryzów, nadał mu imię Klemens i wręczył paliusz. Stolicą biskupią Wilibrorda został Utrecht, gdzie wzniósł katedrę pod wezwaniem Zbawiciela. Przez lata przemierzał kraj, głosił słowo Boże, chrzcił, budował kościoły i klasztory, a spośród towarzyszy ustanawiał kolejnych biskupów. Dotarł także do Danii.

W 698 roku na ziemi podarowanej przez św. Irminę, ksienię klasztoru Oeren w Trewirze, założył przy wsparciu Pepina opactwo w Echternach, w dzisiejszym Luksemburgu. Wracał tam, by w ciszy klasztoru nabierać sił do dalszej pracy. Po śmierci Pepina pogański władca Fryzów Radbod odzyskał utracone ziemie, burzył kościoły i prześladował misjonarzy. Wilibrord mógł wrócić dopiero po śmierci Radboda w 719 roku. W odbudowie zniszczonego dzieła przez trzy lata pomagał mu św. Bonifacy, późniejszy apostoł Niemiec.

Św. Beda Czcigodny, który w 731 roku kończył swoją historię Kościoła w Anglii, pisał o nim jako o żyjącym jeszcze sędziwym biskupie, sprawującym urząd od trzydziestu sześciu lat. Wilibrord zmarł 7 listopada 739 roku w Echternach, w wieku osiemdziesięciu jeden lat, i został pochowany w założonym przez siebie opactwie.

Jako świętego czczono go od chwili śmierci, na długo przed powstaniem papieskiej procedury kanonizacyjnej, a jego grób od początku przyciągał pielgrzymów. Co roku we wtorek po Zesłaniu Ducha Świętego przez Echternach przechodzi ku jego czci znana od średniowiecza procesja taneczna, wpisana w 2010 roku na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego UNESCO. Jan Paweł II, który w 1985 roku modlił się przy jego grobie, nazwał go głosicielem wiary w północno-zachodniej Europie i założycielem Kościoła w Niderlandach.