Św. Weronika Giuliani

Święta Weronika Giuliani była klaryską kapucynką w Città di Castello w Umbrii, mistrzynią nowicjuszek, a przez ostatnie jedenaście lat życia ksienią swojego klasztoru. Martyrologium Rzymskie opisuje ją jako ksienię obdarzoną duchowymi charyzmatami, która duszą i ciałem uczestniczyła w Męce Chrystusa. Kościół wspomina ją 9 lipca.

Urodziła się 27 grudnia 1660 roku w Mercatello sul Metauro, jako najmłodsza z siedmiu córek Francesca Giulianiego i Benedetty Mancini. Na chrzcie otrzymała imię Urszula. Gdy miała siedem lat, zmarła jej matka, a ojciec przeniósł się do Piacenzy, gdzie nadzorował cła księstwa Parmy. Tam dojrzało w niej pragnienie oddania życia Chrystusowi. Trzy z jej sióstr również wybrały życie zakonne.

W 1677 roku wstąpiła do ścisłej klauzury klasztoru klarysek kapucynek w Città di Castello i pozostała w nim do śmierci. Otrzymała imię Weronika, które oznacza „prawdziwy obraz”, a rok później złożyła profesję uroczystą. Benedykt XVI wymienia przeżycia mistyczne związane z Męką Jezusa, które stały się jej udziałem: koronowanie cierniem, mistyczne zaślubiny, zranienie serca i stygmaty. Według jej biografów stygmaty nosiła od 1697 roku.

Jej doświadczenia poddano surowej próbie. Badało je Święte Oficjum, na pewien czas odsunięto ją od urzędów w klasztorze, a Martyrologium podaje, że przez pięćdziesiąt dni pozostawała pod nadzorem. Przyjęła to z cierpliwością i posłuszeństwem, które Martyrologium stawia za wzór.

Od 1693 roku prowadziła Dziennik, do którego pisania zobowiązał ją oratorianin Girolamo Bastianelli w porozumieniu z biskupem. Liczy on około dwudziestu dwóch tysięcy stron rękopisu z trzydziestu czterech lat życia w klauzurze. Swoje powołanie rozumiała jako stawanie między grzesznikami a Chrystusem Ukrzyżowanym: modliła się i ofiarowała cierpienia za Kościół, papieża, kapłanów, grzeszników i dusze w czyśćcu.

W 1716 roku, w wieku 56 lat, została ksienią i pełniła ten urząd do śmierci. Zmarła 9 lipca 1727 roku po trzydziestu trzech dniach bolesnej agonii, przeżywszy w klasztorze pięćdziesiąt lat. Jej ostatnie słowa brzmiały: „Znalazłam Miłość, Miłość dała się zobaczyć!”

Pius VII beatyfikował ją w 1804 roku, a Grzegorz XVI kanonizował 26 maja 1839 roku. Benedykt XVI poświęcił jej katechezę 15 grudnia 2010 roku, gdy zbliżała się 350. rocznica jej urodzin.