Św. Wawrzyniec z Brindisi

Święty Wawrzyniec z Brindisi był kapucynem, kaznodzieją i teologiem, znawcą języków i Pisma Świętego. Kierował swoim zakonem i jednał zwaśnionych władców. Jest doktorem Kościoła. Jego wspomnienie przypada 21 lipca, w przeddzień rocznicy jego śmierci.

Urodził się 22 lipca 1559 roku w Brindisi, w Apulii, i nazywał się Giulio Cesare Russo. Wcześnie stracił ojca. Matka powierzyła go franciszkanom konwentualnym w rodzinnym mieście, a później trafił do Wenecji, gdzie poznał kapucynów. W 1575 roku wstąpił do ich zakonu w prowincji weneckiej i przyjął imię Wawrzyniec.

Studiował filozofię i teologię, między innymi w Padwie, a każdą wolną chwilę poświęcał nauce języków. Oprócz włoskiego i łaciny opanował grekę, hebrajski i syryjski, a także francuski i niemiecki. Pismo Święte i literaturę rabiniczną znał tak dobrze, że według Benedykta XVI nawet rabini odnosili się do niego z szacunkiem. Zaraz po przyjęciu święceń kapłańskich zaczął głosić kazania i pozostał niestrudzonym kaznodzieją niemal do śmierci.

W zakonie był profesorem teologii, mistrzem nowicjuszy, ministrem prowincjalnym i definitorem generalnym, a od 1602 do 1605 roku ministrem generalnym kapucynów. Wprowadzał zakon do krajów Europy Środkowej, zakładając klasztory między innymi w Pradze, Wiedniu i Grazu, i przewodził braciom w Austrii, Czechach, Bawarii i Tyrolu. W Niemczech zwracał się do chrześcijan, którzy przyjęli reformację, i bronił nauki katolickiej o prymacie Piotra, o usprawiedliwieniu i o konieczności dobrych uczynków.

W 1601 roku był kapelanem wojsk cesarskich walczących z Turkami na Węgrzech, pod Székesfehérvárem. Według listu apostolskiego Jana XXIII, wznosząc krzyż, zagrzał chrześcijańskich żołnierzy do walki, a ci odnieśli świetne zwycięstwo. Papieże i katoliccy książęta wysyłali go z misjami, by łagodził spory i umacniał zgodę między państwami Europy, którym zagrażało Imperium Osmańskie.

Jego pisma, zebrane w ponad piętnastu tomach, obejmują komentarz do Księgi Rodzaju, liczne kazania, zbiór kazań o Matce Bożej zwany Mariale oraz trzy tomy polemiki z luteranizmem. Benedykt XVI podkreślał, że ukazywał on dzieje zbawienia skupione wokół Wcielenia, bronił niepokalanego poczęcia Maryi i nauczał o działaniu Ducha Świętego w życiu wierzących. Sam długo trwał na modlitwie, a Mszę świętą sprawował z wielkim nabożeństwem i bez pośpiechu.

Mimo słabego zdrowia podjął ostatnią misję: w imieniu mieszkańców Neapolu, uciskanych przez miejscowe władze, udał się do króla Hiszpanii Filipa III. Zmarł w Lizbonie 22 lipca 1619 roku, w dniu swoich sześćdziesiątych urodzin. Pius VI beatyfikował go w 1783 roku, a Leon XIII kanonizował w 1881 roku. W 1959 roku, w czterechsetną rocznicę jego urodzin, Jan XXIII ogłosił go doktorem Kościoła; nazywany jest doktorem apostolskim.