Św. Wawrzyniec O'Toole

Święty Wawrzyniec O'Toole, po irlandzku Lorcán Ua Tuathail, był opatem Glendalough i arcybiskupem Dublina. Odnawiał życie Kościoła w Irlandii i zabiegał o pokój w latach, gdy na wyspę wkroczyli anglonormańscy rycerze. Zmarł w Normandii, w drodze do króla Anglii. Kościół wspomina go 14 listopada.

Urodził się około 1128 roku w dzisiejszym hrabstwie Kildare; dokładna data nie jest pewna. Jego ojciec panował w jednym z małych królestw Leinsteru, a bulla kanonizacyjna nazywa Wawrzyńca synem króla i królowej Irlandii. W dzieciństwie został oddany jako zakładnik królowi Leinsteru Dermotowi MacMurroughowi, który początkowo traktował go surowo. Potem powierzono go wspólnocie mniszej w Glendalough, założonej przez św. Kewina. Tam się uczył i tam postanowił zostać.

W wieku dwudziestu pięciu lat został opatem Glendalough. Troszczył się o ubogich i rozdawał im żywność. Nie przyjął ofiarowanego mu biskupstwa Glendalough, lecz po śmierci arcybiskupa Grzegorza wybrano go na arcybiskupa Dublina. Sakrę przyjął w 1162 roku z rąk arcybiskupa Armagh. Do katedry sprowadził kanoników regularnych św. Augustyna i sam dzielił ich życie. Pod szatami biskupimi nosił włosiennicę, a na post i modlitwę wracał do pustelni św. Kewina w Glendalough.

W 1170 roku pod Dublin podeszły wojska Dermota MacMurrougha i anglonormańskiego hrabiego Ryszarda de Clare, zwanego Strongbowem. Mieszkańcy wybrali arcybiskupa na rozjemcę, ale miasto zostało zdobyte jeszcze w czasie rokowań. Wawrzyniec niósł wtedy pomoc ludności. W następnych latach pośredniczył między irlandzkimi władcami a królem Anglii Henrykiem II. W 1175 roku jako wysłannik króla Rory'ego O'Connora brał udział w zawarciu traktatu w Windsorze.

W 1179 roku wziął udział w III Soborze Laterańskim, a papież Aleksander III mianował go swoim legatem w Irlandii. Po powrocie zabiegał na synodzie w Clonfert o karność duchownych i świeckich.

W 1180 roku udał się do Anglii, aby wstawić się u Henryka II za królem O'Connorem. Król nie chciał z nim rozmawiać, nie pozwolił mu wrócić do Irlandii i wyjechał do Normandii. Arcybiskup podążył za nim, lecz w drodze zachorował. Przyjęli go kanonicy z opactwa Najświętszej Maryi Panny w Eu. Tam zmarł 14 listopada 1180 roku i tam został pochowany.

Przy jego grobie wkrótce zaczęto mówić o uzdrowieniach. O kanonizację prosili papieża arcybiskup i kapituła z Rouen wraz z opatem i kanonikami z Eu. Honoriusz III polecił zbadać jego życie i cuda, a bullą wydaną w Rieti 11 grudnia 1225 roku wpisał go do katalogu świętych i wyznaczył jego święto na 14 listopada. W bulli wspomniał jego wytrwałą modlitwę, surowość wobec siebie i hojną jałmużnę. Jego grób w kolegiacie w Eu do dziś odwiedzają pielgrzymi, a serce świętego przechowuje katedra Christ Church w Dublinie. Jest patronem archidiecezji dublińskiej.