Św. Walburga

Święta Walburga była anglosaską mniszką, która w VIII wieku przybyła z Anglii do Germanii i jako ksieni kierowała klasztorem w Heidenheim we Frankonii, w dzisiejszej Bawarii. Była siostrą św. Willibalda, pierwszego biskupa Eichstätt, i św. Winebalda, założyciela tego klasztoru. Kościół wspomina ją 25 lutego.

Pochodziła z Wesseksu w południowej Anglii, z możnej anglosaskiej rodziny. Rok jej urodzenia nie jest znany; podaje się okolice roku 710. Jej ojciec zmarł w Lukce, pielgrzymując z synami do Rzymu. Martyrologium wspomina go jako św. Ryszarda, a to, że był królem, należy do późniejszej legendy. Walburga wychowała się w jednym z angielskich klasztorów, być może w Wimborne.

Jej bracia pomagali św. Bonifacemu w głoszeniu Ewangelii ludom germańskim. Martyrologium Rzymskie podaje, że Walburga przybyła z Anglii na prośbę Bonifacego i obu braci. Nie wiadomo, kiedy to nastąpiło. Dawniejsze opowiadania łączą ją z mniszkami, które odpowiedziały na wezwanie Bonifacego razem ze św. Liobą, i z klasztorem w Tauberbischofsheim. Nowsze badania wskazują raczej, że przybyła krótko przed śmiercią Winebalda.

Winebald zmarł 18 grudnia 761 roku. Kierowanie wspólnotą przejęła wtedy Walburga, a wraz z nią w Heidenheim zamieszkały mniszki. Klasztor stał się podwójny, na wzór znany z Anglii, dla mnichów i mniszek pod jednym kierownictwem. Mniszka Hugeburc, krewna rodzeństwa, spisała tam żywoty obu braci; o Winebaldzie opowiadała jej także Walburga. 24 września 777 roku Walburga była przy tym, jak biskup Willibald przenosił ciało Winebalda do nowego kościoła.

O jej własnym życiu źródła mówią niewiele. Pewny jest tylko dzień śmierci, 25 lutego. Tradycja, a z nią Martyrologium Rzymskie, podaje rok 779. Część historyków uważa dziś, że Walburga przeżyła Willibalda, zmarłego w 787 roku, a opactwo przy jej grobie wymienia rok 788 lub 790. Pochowano ją w kościele klasztornym w Heidenheim.

W latach siedemdziesiątych IX wieku biskup Otgar przeniósł jej relikwie do Eichstätt. Takie przeniesienie było wówczas, na długo przed powstaniem papieskiej procedury kanonizacyjnej, sposobem uznania kogoś za świętego. W 893 roku część relikwii otrzymał klasztor w Monheim, a kapłan Wolfhard z Herrieden spisał cuda, o których tam opowiadano. W 1035 roku przy grobie Walburgi w Eichstätt powstało opactwo benedyktynek, istniejące do dziś.

Od XI wieku znany jest tak zwany olej św. Walburgi: zimą na kamiennej płycie jej grobu zbierają się krople czystej wody. Mniszki przekazują je pielgrzymom jako znak, a nie lekarstwo. Walburga jest patronką diecezji Eichstätt. W Eichstätt obchodzi się też jej drugie święto, 1 maja, na pamiątkę przeniesienia relikwii. Od niego wzięła nazwę tak zwana noc Walpurgi, ale związane z nią ludowe wyobrażenia nie mają nic wspólnego z życiem ani kultem świętej.