Św. Urszula Ledóchowska

Julia Ledóchowska urodziła się 17 kwietnia 1865 w Loosdorf (Austria) jako drugie z siedmiorga dzieci Antoniego Ledóchowskiego i Józefiny Salis-Zizers. Otrzymała wykształcenie o profilu humanistycznym. W 1886 wstąpiła do klasztoru urszulanek w Krakowie. Po nowicjacie złożyła śluby zakonne i otrzymała imię s. Maria Urszula od Jezusa. Wyróżniała się gorliwością w modlitwie i umartwieniach. Pracowała jako nauczycielka i wychowawczyni w szkole prowadzonej przez siostry urszulanki. Brała też lekcje malarstwa i ozdabiała klasztorną kaplicę malowidłami ściennymi i obrazami. W 1904 roku została wybrana przełożoną klasztoru krakowskiego.

W 1907 z błogosławieństwem papieża Piusa X wraz z dwiema siostrami wyjechała do Petersburga, aby objąć kierownictwo internatu dla dziewcząt przy polskim gimnazjum parafii św. Katarzyny. Szybko znalazła drogę do serc i umysłów wychowanek. Mimo licznych obowiązków znajdowała zawsze czas na indywidualne rozmowy z dziewczętami.

Wybuch wojny w 1914 roku powoduje wydalenie matki Urszuli, jako obywatelki austriackiej, z Rosji. Zatrzymała się w Skandynawii. Wspólnie z wyjeżdżającymi kolejno z Petersburga siostrami zorganizowała szkołę języków dla skandynawskich dziewcząt, potem m.in. ochronkę dla sierot po polskich emigrantach. Jednocześnie uczestniczyła aktywnie w życiu katolickiej diaspory w Skandynawii. Podjęła współpracę z Komitetem Pomocy Ofiarom Wojny, założonym w Szwajcarii przez Henryka Sienkiewicza. Poprzez akcję odczytową kształtowała wrażliwość społeczeństw skandynawskich na sprawę niepodległości Polski. Uczyła się języków skandynawskich, aby lepiej dotrzeć do słuchaczy.

W 1918 roku Polska odzyskała niepodległość. Dzięki ofiarności norweskiego konsula B. A. Stolt-Nielsena, został zakupiony majątek w Pniewach. Tu osiedliła się petersburska wspólnota urszulanek. Powstał pierwszy dom szarych urszulanek, dom macierzysty. Wkrótce potem Stolica Apostolska dała pozwolenie na przekształcenie wspólnoty klasztoru petersburskiego w apostolskie Zgromadzenie Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego - żyjące duchowością urszulańską sięgającą korzeniami św. Anieli Merici oraz tradycją pracy wychowawczej jako uprzywilejowanego narzędzia ewangelizacji.

Urszula formowała siostry do umiłowania Boga ponad wszystko, pragnąc, aby żyły w prostocie, były pokorne, a równocześnie pełne poświęcenia i twórcze w służbie innym, zwłaszcza dzieciom i młodzieży. Uśmiech, pogodę ducha i dobroć uważała za szczególnie wiarygodne świadectwo więzi z Chrystusem. Spalała się miłością do Jezusa Chrystusa i ta miłość pozwala jej kochać każdego człowieka, bez względu na wyznanie, przekonania, pozycję. Zmarła 29 maja 1939 w Rzymie w opinii świętości.

Jan Paweł II beatyfikował matkę Urszulę 20 czerwca 1983, kanonizował 18 maja 2003. W dniu 5 marca 2009 roku Senat Rzeczypospolitej Polski podjął uchwałę w sprawie uczczenia 70. rocznicy śmierci świętej Urszuli Ledóchowskiej i uznania jej za wzór patriotki.