Św. Teresa z Los Andes

Święta Teresa z Los Andes, w zakonie Teresa od Jezusa, była chilijską karmelitanką bosą. Nazywała się Juana Fernández Solar, a bliscy mówili na nią Juanita. Do klasztoru wstąpiła, mając osiemnaście lat, i po jedenastu miesiącach zmarła na tyfus. Jest pierwszą świętą Chile. Kościół wspomina ją 12 kwietnia, w dniu jej śmierci.

Urodziła się 13 lipca 1900 roku w Santiago jako córka Miguela Fernándeza i Lucíi Solar. Miała trzech braci i dwie siostry. Rodzina była zamożna i szczerze wierząca. Juanita uczyła się w szkole sióstr Najświętszego Serca w Santiago, najpierw jako uczennica dochodząca, a od 1915 do 1918 roku w internacie.

W dzienniku zapisała, że Jezus zaczął brać jej serce dla siebie niedługo po trzęsieniu ziemi w 1906 roku. Z natury była dumna i uparta. Przełomem stała się Pierwsza Komunia, przyjęta 11 września 1910 roku: przygotowując się do niej, dziewczynka zaczęła wytrwale pracować nad swoim charakterem. W wieku czternastu lat postanowiła zostać karmelitanką bosą. Rok później złożyła prywatny ślub czystości, najpierw na dziewięć dni, i odtąd stale go odnawiała.

Nie stroniła od rówieśników. Była pogodna i towarzyska, uprawiała sport, lubiła muzykę i śpiew, cieszyła się pięknem przyrody. Koleżanki szukały u niej rady i wsparcia. Podczas wakacji na wsi uczyła katechizmu i pomagała ubogim, zwłaszcza dzieciom. Czytała pisma św. Teresy od Dzieciątka Jezus i św. Elżbiety od Trójcy Świętej.

7 maja 1919 roku wstąpiła do małego, ubogiego klasztoru karmelitanek bosych pod wezwaniem Ducha Świętego w Los Andes, około 90 kilometrów od Santiago. 14 października otrzymała habit i rozpoczęła nowicjat jako Teresa od Jezusa. Pracowała w ogrodzie i przy innych prostych zajęciach, a za zgodą przełożonych pisała wiele listów, w których dzieliła się wiarą. Powołanie karmelitanki rozumiała jako nieustanne ofiarowanie siebie za grzeszny świat i modlitwę za kapłanów. Mówiła, że znalazła niebo na ziemi.

W Wielkim Tygodniu 1920 roku zachorowała na tyfus. Ponieważ jej życie było zagrożone, pozwolono jej złożyć śluby zakonne przed końcem nowicjatu. Zmarła wieczorem 12 kwietnia 1920 roku. Miała dziewiętnaście lat; do dwudziestych urodzin brakowało jej trzech miesięcy.

Zostawiła dziennik i listy, z których poznajemy jej życie duchowe. Jan Paweł II beatyfikował ją 3 kwietnia 1987 roku w Santiago, podczas podróży do Chile, a kanonizował 21 marca 1993 roku w Bazylice św. Piotra. Nazwał ją pierwocinami świętości Karmelu terezjańskiego w Ameryce Łacińskiej i postawił za wzór młodym. Jej relikwie spoczywają w sanktuarium Auco w Rinconada de Los Andes, dokąd przybywają tysiące pielgrzymów.