Św. Teresa z Kalkuty

Święta Teresa z Kalkuty, powszechnie nazywana Matką Teresą, była zakonnicą i założycielką Zgromadzenia Misjonarek Miłości, oddanego służbie najuboższym z ubogich. Urodziła się w 1910 roku w Skopje, a zmarła w 1997 roku w Kalkucie. Kościół wspomina ją 5 września, w dniu jej śmierci.

Przyszła na świat 26 sierpnia 1910 roku w katolickiej rodzinie albańskiej i nazajutrz na chrzcie otrzymała imiona Gonxha Agnes. Gdy miała osiem lat, nagle zmarł jej ojciec, a matka sama wychowała dzieci w głębokiej wierze. We wrześniu 1928 roku osiemnastoletnia Gonxha wyjechała do Irlandii, aby wstąpić do Instytutu Najświętszej Maryi Panny, czyli sióstr loretanek. Otrzymała imię zakonne Teresa, a za patronkę wybrała świętą Teresę z Lisieux.

6 stycznia 1929 roku przybyła do Kalkuty w Indiach. Pierwsze śluby złożyła w 1931 roku, a wieczyste 24 maja 1937 roku. Uczyła w szkole dla dziewcząt św. Marii, a w 1944 roku została jej dyrektorką. 10 września 1946 roku, w pociągu do Dardżylingu, dokąd jechała na doroczne rekolekcje, otrzymała, jak sama to nazwała, „powołanie w powołaniu”: wezwanie, by służyć najuboższym z ubogich i w ten sposób gasić pragnienie Jezusa, który na krzyżu zawołał: „Pragnę”.

W sierpniu 1948 roku, za zgodą Stolicy Apostolskiej, opuściła wspólnotę loretanek. Ubrana w białe sari z niebieskim obrzeżeniem, w grudniu zaczęła pracę w slumsach Kalkuty: odwiedzała chorych, uczyła dzieci ulicy, otwierała pierwsze szkoły. Wkrótce dołączyły do niej dawne uczennice. 7 października 1950 roku Misjonarki Miłości zostały erygowane jako zgromadzenie zakonne archidiecezji Kalkuty. W 1952 roku Matka Teresa otworzyła dom dla umierających Nirmal Hriday, a w kolejnych latach dom dla porzuconych dzieci i schronisko dla chorych na trąd.

Zgromadzenie objęło całe Indie, a od 1965 roku także inne kraje i kontynenty. Matka Teresa założyła również braci Misjonarzy Miłości, gałęzie kontemplacyjne i gałąź kapłańską. W 1979 roku otrzymała Pokojową Nagrodę Nobla. Po jej śmierci okazało się, że od początku pracy wśród ubogich aż do końca życia przeżywała bolesną ciemność wewnętrzną, poczucie oddzielenia od Boga. Jan Paweł II mówił, że w tych długich latach w szczególny sposób uczestniczyła w męce Chrystusa.

Zmarła 5 września 1997 roku w Domu Macierzystym zgromadzenia w Kalkucie, gdzie została pochowana po państwowym pogrzebie. Zgromadzenie liczyło wtedy blisko cztery tysiące sióstr w około stu dwudziestu krajach. Jan Paweł II beatyfikował ją 19 października 2003 roku na placu Świętego Piotra, w Światowy Dzień Misyjny, a papież Franciszek kanonizował ją tam 4 września 2016 roku, w czasie Jubileuszu Miłosierdzia. Dekretem z 24 grudnia 2024 roku, z decyzji papieża Franciszka, jej wspomnienie dowolne 5 września wpisano do ogólnego kalendarza rzymskiego.