Św. Teresa od Dzieciątka Jezus

Święta Teresa od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza, znana także jako Teresa z Lisieux, była francuską karmelitanką bosą i jest doktorem Kościoła. Żyła zaledwie dwadzieścia cztery lata, z czego dziewięć w klauzurze Karmelu, a po śmierci stała się jedną z najbardziej znanych i kochanych świętych. Jej wspomnienie liturgiczne przypada 1 października.

Urodziła się 2 stycznia 1873 roku w Alençon w Normandii jako najmłodsza z dziewięciorga dzieci Ludwika i Zelii Martin, których Kościół także czci jako świętych. Czworo rodzeństwa zmarło w dzieciństwie, a wszystkie pięć córek wybrało życie zakonne. Matka zmarła 28 sierpnia 1877 roku, gdy Teresa miała cztery lata, i ojciec przeniósł się z córkami do Lisieux. Jako dziecko Teresa ciężko zachorowała; uzdrowienie w dniu Pięćdziesiątnicy 1883 roku przypisywała Maryi i nazwała je „uśmiechem Matki Bożej”.

Za przełom uważała Boże Narodzenie 1886 roku, które nazwała swoim „całkowitym nawróceniem”: pokonała wtedy dziecięcą nadwrażliwość. Pragnęła wstąpić do Karmelu w Lisieux, gdzie były już dwie jej siostry, lecz była na to zbyt młoda. Podczas pielgrzymki do Rzymu, na audiencji 20 listopada 1887 roku, poprosiła o zgodę samego papieża Leona XIII. Do klasztoru wstąpiła 9 kwietnia 1888 roku, mając piętnaście lat. Chciała, jak pisała, „zbawiać dusze i modlić się za kapłanów”. Śluby zakonne złożyła 8 września 1890 roku.

Ciężko przeżyła chorobę ojca, który zmarł 29 lipca 1894 roku. W Karmelu odkryła „małą drogę” dziecięctwa duchowego i uczyła jej powierzone sobie nowicjuszki. Jest to droga ufności i miłości: nie polega na wielkich czynach, lecz na wierności w codziennych, pozornie nieważnych sprawach i na zawierzeniu się Bogu tak, jak dziecko zawierza się ojcu. W uroczystość Najświętszej Trójcy, 9 czerwca 1895 roku, Teresa złożyła Akt ofiarowania się Miłości miłosiernej. Żyjąc w klauzurze, wspierała modlitwą i listami misjonarzy, których nazywała swoimi braćmi.

W nocy z Wielkiego Czwartku na Wielki Piątek 1896 roku pojawiły się u niej pierwsze objawy gruźlicy. W tym samym czasie zaczęła się bolesna próba wiary, która trwała do końca życia; Teresa ofiarowała ją za niewierzących. W ostatnich latach życia, na prośbę przełożonych i jednej z rodzonych sióstr, spisała wspomnienia i rozważania, zachowane w trzech rękopisach. Zmarła 30 września 1897 roku w Karmelu w Lisieux ze słowami „Mój Boże, kocham Cię” na ustach.

Rok później ukazały się Dzieje duszy, oparte na jej rękopisach; książkę szybko przełożono na wiele języków. Papież Pius XI beatyfikował Teresę 29 kwietnia 1923 roku i kanonizował 17 maja 1925 roku, a 14 grudnia 1927 roku ogłosił ją, wraz ze św. Franciszkiem Ksawerym, patronką misji. W 1944 roku Pius XII zaliczył ją do patronek Francji. Doktorem Kościoła ogłosił ją 19 października 1997 roku św. Jan Paweł II.