Św. Szymon z Lipnicy

Święty Szymon z Lipnicy był polskim franciszkaninem obserwantem, czyli bernardynem, kapłanem i kaznodzieją w Krakowie. Zmarł w 1482 roku, posługując chorym w czasie epidemii. Martyrologium Rzymskie wspomina go 18 lipca, w dniu jego śmierci.

Urodził się w Lipnicy Murowanej w południowej Polsce między 1435 a 1440 rokiem; dokładny rok nie jest znany. Jego rodzicami byli Grzegorz i Anna. W 1454 roku rozpoczął studia w Akademii Krakowskiej i uzyskał tam stopień bakałarza. Rok wcześniej, w 1453 roku, św. Jan Kapistran, którego kazania poruszały wtedy Kraków, założył na Stradomiu pierwszy w Polsce klasztor obserwantów pod wezwaniem św. Bernardyna ze Sieny. Od tego wezwania lud nazwał tych zakonników bernardynami.

Pod wpływem kazań Kapistrana Szymon w 1457 roku wstąpił wraz z dziesięcioma kolegami ze studiów do klasztoru na Stradomiu. Po roku nowicjatu złożył profesję zakonną, a około 1460 roku przyjął święcenia kapłańskie. Najpierw był gwardianem, czyli przełożonym, klasztoru w Tarnowie, potem wrócił na Stradom i oddał się głoszeniu słowa Bożego. W 1463 roku jako pierwszy z braci mniejszych został kaznodzieją w katedrze na Wawelu. Dawne źródła nazwały go „praedicator ferventissimus”, czyli najgorliwszym kaznodzieją.

Za przykładem św. Bernardyna ze Sieny szerzył nabożeństwo do Imienia Jezus, a jego kazania nawróciły wielu grzeszników. Papieski list kanonizacyjny wspomina jego pobożność eucharystyczną i miłość do Maryi, którą często nazywał „Amasia”, czyli Umiłowana. Żył surowo, nosił włosiennicę i pościł ponad przepisane posty.

W 1472 roku był w L'Aquili na przeniesieniu ciała św. Bernardyna do nowej świątyni. W 1476 roku wybrano go definitorem w zakonie, a dwa lata później pojechał na kapitułę generalną do Pawii. W tej podróży odbył pielgrzymkę do grobów Apostołów w Rzymie i do Ziemi Świętej.

W lipcu 1482 roku w Krakowie wybuchła zaraza. Szymon wraz ze współbraćmi opiekował się chorymi: pocieszał ich, udzielał sakramentów i pomagał umierającym pojednać się z Chrystusem. Sam się zaraził i cierpliwie znosił chorobę. Prosił, by pochowano go pod posadzką kościoła, tak aby wszyscy po nim deptali. Zmarł 18 lipca 1482 roku, szóstego dnia choroby. Jego relikwie spoczywają w kościele bernardynów w Krakowie, u stóp Wawelu.

Już po śmierci otaczała go sława świętości i cudów. 24 lutego 1685 roku papież Innocenty XI zatwierdził kult oddawany mu od niepamiętnych czasów, przyznając mu tytuł błogosławionego. Po uznaniu heroiczności jego cnót w 2005 roku oraz cudu uzdrowienia, które nastąpiło w Krakowie w 1943 roku, Benedykt XVI kanonizował go 3 czerwca 2007 roku na placu Świętego Piotra. W homilii nazwał go po polsku wielkim synem ziemi polskiej i zawierzył jego opiece cierpiących z powodu ubóstwa, choroby, osamotnienia i niesprawiedliwości społecznej.