Św. Szymon Słupnik

Święty Szymon Słupnik był syryjskim mnichem i ascetą, pierwszym z tak zwanych słupników, czyli pustelników żyjących na szczycie kolumny. Przez ponad trzydzieści pięć lat modlił się i pościł na słupie w pobliżu Antiochii, a rzesze pielgrzymów przychodziły do niego po radę i błogosławieństwo. Martyrologium Rzymskie wspomina go 27 lipca.

Urodził się pod koniec IV wieku w wiosce Sis na pograniczu Syrii i Cylicji; dokładny rok nie jest znany. Pochodził z rodziny chrześcijańskiej i jako chłopiec pasł owce. Teodoret, biskup Cyru, który znał go osobiście i opisał jego życie, gdy Szymon jeszcze żył, opowiada, że chłopiec usłyszał w kościele Ewangelię o błogosławieństwie dla płaczących i smucących się i odtąd szukał życia oddanego Bogu.

Około dziesięciu lat spędził we wspólnocie mnichów w Teledzie. Jego umartwienia były tak surowe, że przełożeni kazali mu odejść, aby słabsi bracia nie próbowali go naśladować. Przeniósł się do Telanissos, gdzie przez trzy lata mieszkał w małej chacie i po raz pierwszy przeżył cały Wielki Post bez jedzenia; odtąd czynił tak każdego roku. Potem zamieszkał na skalistym wzgórzu, w ogrodzonym kręgu, i przykuł nogę łańcuchem do skały. Zdjął łańcuch, gdy przekonano go, że wystarczy mu własna wola.

Do pustelnika ciągnęły coraz większe tłumy. Ludzie chcieli go dotknąć i nie zostawiali mu czasu na modlitwę, więc Szymon zamieszkał na szczycie słupa. Słupy wymieniano na coraz wyższe: pierwszy miał niespełna trzy metry, ostatni ponad piętnaście. Żył na nim pod gołym niebem, bez schronienia, ale nie odciął się od ludzi. Odwiedzający wchodzili do niego po drabinie, on zaś dwa razy dziennie przemawiał do zgromadzonych, rozstrzygał spory i pisał listy do biskupów i cesarzy. Cesarza Leona I zachęcał do wierności postanowieniom Soboru Chalcedońskiego.

Jego sława sięgnęła daleko poza Syrię. Teodoret, naoczny świadek, pisze o całych grupach Arabów przyjmujących chrzest u stóp słupa oraz o pielgrzymach z Persji i Armenii, a nawet z Hiszpanii, Galii i Brytanii. W Rzymie małe wizerunki Szymona umieszczano przy wejściach do warsztatów. Jan Paweł II, przemawiając w 2001 roku w Damaszku, nazwał go żywą ikoną świętości swoich czasów, człowiekiem nieustannej modlitwy i miłości otwartej na wszystkich.

Szymon zmarł w 459 roku. Jego ciało przewieziono pod eskortą żołnierzy do Antiochii, gdzie mieszkańcy zatrzymali relikwie jako obronę swego miasta, pozbawionego murów. Pod koniec V wieku wokół słupa wzniesiono wielką świątynię na planie krzyża; jej ruiny, zwane Qalat Siman, zachowały się w północnej Syrii. Dawne wydania Martyrologium Rzymskiego wspominały Szymona 5 stycznia. Jest czczony od starożytności, bez formalnej kanonizacji. Żywot spisany przez jego uczniów mówi, że przez cierpienia swego sługi Bóg chciał obudzić świat z głębokiego snu.