Św. Szymon i Juda Tadeusz

Święci Szymon i Juda Tadeusz należeli do grona Dwunastu Apostołów, których wybrał Jezus. W spisach Dwunastu ich imiona stoją zawsze obok siebie, a Kościół czci ich razem: święto obu przypada 28 października. Nowy Testament mówi o nich bardzo niewiele, dlatego nie znamy lat ich życia.

Szymona ewangeliści Mateusz i Marek nazywają Kananejczykiem, a Łukasz Gorliwym, czyli Zelotą. Oba przydomki znaczą to samo, bo wywodzą się od hebrajskiego słowa oznaczającego żarliwość. Papież Benedykt XVI wyjaśniał, że nawet jeśli Szymon nie należał do stronnictwa zelotów, to najpewniej odznaczał się gorącym przywiązaniem do Boga, do swojego ludu i do Prawa. W gronie Dwunastu znalazł się obok celnika Mateusza, co pokazuje, że Jezus powoływał uczniów z bardzo różnych środowisk.

Juda nosi w tradycji podwójne imię, ponieważ Mateusz i Marek nazywają go Tadeuszem, a Łukasz Judą, synem Jakuba. Nie należy go mylić z Judaszem Iskariotą. Ewangelia według św. Jana zachowała pytanie, które zadał Jezusowi podczas Ostatniej Wieczerzy: dlaczego Pan chce objawić się uczniom, a nie światu. Usłyszał w odpowiedzi, że kto miłuje Jezusa, ten zachowa Jego słowo, a Ojciec i Syn przyjdą do niego i u niego zamieszkają.

Judzie Tadeuszowi tradycja przypisuje jeden z listów Nowego Testamentu, krótki List św. Judy. Autor przestrzega w nim chrześcijan przed ludźmi, którzy nadużywają łaski Bożej i wprowadzają podziały w Kościele, a zarazem zachęca, by budować życie na wierze, modlić się w Duchu Świętym i trwać w miłości Boga.

O dalszych losach obu apostołów mówi już tylko tradycja. Według niej Szymon miał głosić Ewangelię w Egipcie, a Juda Tadeusz w Mezopotamii; później razem wyruszyli do Persji i tam ponieśli śmierć męczeńską. Ich relikwie czczone są w Bazylice św. Piotra w Rzymie. Wierni proszą Judę Tadeusza o wstawiennictwo zwłaszcza w sprawach trudnych i po ludzku beznadziejnych.

Szymon i Juda Tadeusz nie byli beatyfikowani ani kanonizowani w dzisiejszym rozumieniu, ponieważ Kościół czci ich jako świętych od starożytności. Dzień ich wspólnego święta zapisano już w dawnym Martyrologium Hieronimiańskim. Kanon rzymski, czyli pierwsza Modlitwa eucharystyczna, wymienia ich razem wśród apostołów i męczenników.