Św. Stanisław Kazimierczyk

Święty Stanisław Kazimierczyk był kapłanem z zakonu kanoników regularnych laterańskich. Całe życie związał z kościołem Bożego Ciała na Kazimierzu, wówczas osobnym mieście pod Krakowem, a dziś jego dzielnicy. Martyrologium Rzymskie opisuje go jako gorliwego sługę słowa Bożego, mistrza życia duchowego i poszukiwanego spowiednika, a jego wspomnienie przypada 3 maja, w rocznicę śmierci.

Urodził się 27 września 1433 roku na Kazimierzu jako syn Macieja i Jadwigi Sołtysów. Ojciec był tkaczem i rajcą miejskim. Chłopiec przyszedł na świat w dniu dorocznego święta przeniesienia relikwii świętego Stanisława biskupa ze Skałki do katedry wawelskiej i otrzymał imię tego świętego, którego później szczególnie czcił. Ochrzczono go w kościele Bożego Ciała, gdzie uczył się też w szkole parafialnej. Potem studiował w Akademii Krakowskiej i uzyskał stopień naukowy z teologii.

W 1456 roku, mając dwadzieścia trzy lata, wstąpił do kanoników regularnych laterańskich, którzy prowadzili klasztor przy jego kościele parafialnym i których znał od dzieciństwa. Po rocznym nowicjacie złożył śluby zakonne, a wkrótce potem przyjął święcenia kapłańskie. Kronikarze zgodnie podkreślali jego pokorę, cierpliwość, czystość i skromność.

W kościele Bożego Ciała był kaznodzieją, a jego starannie przygotowane, żarliwe kazania poruszały wiernych. Słuchał spowiedzi i dla wielu był przewodnikiem na drogach życia duchowego. W klasztorze był lektorem, mistrzem nowicjuszy i zastępcą przeora, a młodym zakonnikom starał się przekazać miłość do Najświętszego Sakramentu. Każdy dzień zaczynał od Mszy świętej, a Eucharystia była ośrodkiem jego duchowości. Szczególnie czcił mękę Chrystusa i Matkę Bożą, a troską otaczał ubogich pukających do furty klasztornej oraz chorych.

Zmarł 3 maja 1489 roku i został pochowany w kościele Bożego Ciała, pod posadzką przy ołtarzu świętej Marii Magdaleny, patronki tkaczy. Opinia jego świętości umocniła się zaraz po śmierci: już w pierwszym roku wierni zaczęli prosić Boga o łaski przez jego wstawiennictwo, a kroniki klasztorne odnotowały ich niemal dwieście. W 1632 roku wzniesiono osobny ołtarz, w którym złożono jego relikwie.

Kanonicy podjęli oficjalne starania o zatwierdzenie jego kultu w 1773 roku, lecz przeszkodziły im zabory, wojny światowe i rządy komunistyczne. Karol Wojtyła jako arcybiskup krakowski nieraz przewodniczył modlitwom przy jego relikwiach. Jako papież Jan Paweł II 18 kwietnia 1993 roku w Rzymie uroczyście potwierdził jego kult i ogłosił go błogosławionym. Po zatwierdzeniu cudu za jego wstawiennictwem Benedykt XVI kanonizował go 17 października 2010 roku na placu Świętego Piotra, mówiąc, że całe jego życie było związane z Eucharystią.