Św. Siedmiu Założycieli Zakonu Serwitów
Założyciele zakonu serwitów, kupcy z Florencji, pustelnicy z Monte Senario
Siedmiu Świętych Założycieli Zakonu Serwitów to kupcy z Florencji, którzy w XIII wieku porzucili handel i majątek, aby razem żyć w pokucie, modlitwie i służbie Maryi. Z ich wspólnoty wyrósł Zakon Sług Maryi, czyli serwici. Kościół wspomina ich razem 17 lutego.
Martyrologium Rzymskie podaje ich imiona: Bonfiliusz, Bartłomiej, Jan, Benedykt, Gerardino, Ricovero i Aleksy. W zakonie przekazuje się także inne, w brzmieniu włoskim: Bonfiglio, Bonagiunta, Manetto, Amadio, Sostegno, Uguccione i Alessio. Sami serwici przyznają, że pewne są tylko imiona Bonfiliusza i Aleksego. O początkach wspólnoty opowiada głównie „Legenda de origine Ordinis”, spisana dopiero około 1317 roku, dlatego wielu dat nie da się ustalić.
We Florencji wszyscy należeli do świeckiego bractwa czcicieli Najświętszej Maryi Panny. Miasto rozdzierały wtedy bratobójcze walki. Około 1233 roku siedmiu przyjaciół zostawiło domy i interesy, rozdało majątek ubogim i zamieszkało razem poza murami miasta. Tradycja zakonu łączy tę decyzję z uroczystością Wniebowzięcia, 15 sierpnia 1233 roku. Dzień dzielili między modlitwę, pracę i kwestę na ulicach. Mieszkańców poruszało, że zamożni kupcy dobrowolnie stali się ubogimi, i wielu przychodziło do nich po radę i pociechę.
Szukając większej samotności, przenieśli się na Monte Senario, górę odległą o około 18 kilometrów od Florencji, gdzie biskup Ardingo dał im ziemię. Daty tej przeprowadzki nie znamy na pewno: podaje się rok 1234 albo czas około 1245 roku. Zbudowali tam proste cele i kościółek ku czci Matki Bożej i żyli jak pustelnicy. Nazwali się Sługami Maryi i przyjęli Regułę św. Augustyna, a pierwszym przeorem został Bonfiliusz.
Chętnych przybywało, więc powstawały kolejne klasztory, także poza Toskanią. Gdy Drugi Sobór Lyoński w 1274 roku wystąpił przeciw nowym zakonom żebraczym, serwitom groziło wygaśnięcie. Zakon obronił św. Filip Benicjusz, jego przeor generalny. Ostatecznie zatwierdził go papież Benedykt XI 11 lutego 1304 roku.
Spośród siedmiu doczekał tego tylko Aleksy Falconieri. Z pokory nie przyjął święceń kapłańskich i do końca pozostał bratem, który kwestował dla wspólnoty. Jak się podaje, zmarł 17 lutego 1310 roku w wieku stu lat i dlatego właśnie w tym dniu wspomina się wszystkich siedmiu. Jego bratanica, św. Juliana Falconieri, dała początek siostrom serwitkom. Relikwie siedmiu założycieli spoczywają we wspólnym grobie na Monte Senario.
W 1717 roku papież Klemens XI zatwierdził kult Aleksego, a w 1725 roku Benedykt XIII kult sześciu pozostałych. Leon XIII kanonizował wszystkich siedmiu razem 15 stycznia 1888 roku w Bazylice Watykańskiej. Papież Leon XIV przypomniał serwitom w 2025 roku, że ich zakon, co w dziejach fundacji zakonnych prawie niespotykane, nie powstał wokół jednego założyciela, lecz wokół grupy siedmiu przyjaciół.