Św. Scholastyka

Święta Scholastyka była siostrą św. Benedykta z Nursji, od dzieciństwa poświęconą Bogu. Wszystko, co o niej wiemy, pochodzi z dwóch krótkich rozdziałów „Dialogów” św. Grzegorza Wielkiego, który opisał ostatnie spotkanie rodzeństwa i jej śmierć. Kościół wspomina ją 10 lutego.

Żyła w Italii pod koniec V i w pierwszej połowie VI wieku. Grzegorz, który pisał kilkadziesiąt lat po jej śmierci, nie podaje ani roku jej urodzenia, ani imion rodziców, ani miejsca, w którym mieszkała; nazywa ją mniszką, kobietą poświęconą Bogu. Tradycja dodaje, że urodziła się w Nursji około 480 roku, że była bliźniaczką Benedykta i że osiadła w Piumaroli u stóp Monte Cassino, gdzie miała przewodzić wspólnocie mniszek. Grzegorz o tym nie wspomina.

Papież pisze, że Scholastyka raz w roku odwiedzała brata. Benedykt schodził wtedy do niej do posiadłości klasztoru, położonej niedaleko za bramą. Na ostatnie spotkanie przyszedł z uczniami. Cały dzień spędzili na wielbieniu Boga i świętych rozmowach, a gdy zapadał zmrok, zasiedli razem do posiłku.

Rozmowa przeciągnęła się do późna. Scholastyka poprosiła brata, aby tej nocy jej nie opuszczał i aby do rana mówili o radościach życia w niebie. Benedykt odpowiedział, że w żaden sposób nie może pozostać poza klasztorem. Niebo było wtedy zupełnie pogodne. Scholastyka splotła dłonie na stole, oparła na nich głowę i modliła się ze łzami. Gdy ją podniosła, rozpętała się burza z piorunami i tak ulewnym deszczem, że ani Benedykt, ani jego bracia nie mogli przestąpić progu.

Zasmucony Benedykt zapytał: „Niech ci Bóg wszechmogący wybaczy, siostro. Coś ty uczyniła?” Odpowiedziała: „Prosiłam ciebie, a nie chciałeś mnie wysłuchać. Poprosiłam mojego Pana i On mnie wysłuchał”. Czuwali więc razem całą noc i umacniali się nawzajem rozmową o sprawach duchowych. Grzegorz tłumaczy to zdarzenie słowami św. Jana, że Bóg jest miłością: więcej mogła ta, która bardziej kochała.

Nazajutrz Scholastyka wróciła do swojej celi, a Benedykt do klasztoru. Trzy dni później, stojąc w celi, podniósł oczy i ujrzał duszę siostry, która pod postacią gołębicy wstępowała do nieba. Podziękował Bogu hymnami, oznajmił braciom jej śmierć i posłał ich po ciało. Kazał je złożyć w grobie, który przygotował dla siebie na Monte Cassino. Jak pisze Grzegorz, tych, których dusze zawsze były jednym w Bogu, nie rozdzielił także grób. Roku jej śmierci nie znamy: tradycja podaje 543 albo 547.

Scholastyka czczona jest jako święta od wczesnego średniowiecza, na długo przed ustaleniem procesu kanonizacyjnego. Jej wspomnienie 10 lutego notują już kalendarz marmurowy z Neapolu i martyrologium Usuarda, oba z IX wieku. Mniszki benedyktyńskie czczą ją jako swoją patronkę, a grób rodzeństwa otaczany jest czcią w opactwie na Monte Cassino.