Św. Ryszard z Chichester

Święty Ryszard z Chichester, zwany też Ryszardem z Wych, był angielskim biskupem XIII wieku. Uczony prawnik i kanclerz uniwersytetu w Oksfordzie, przez dwa lata po wyborze nie mógł objąć diecezji, bo sprzeciwiał się temu król Henryk III. Sam żył ubogo, a potrzebującym dawał hojnie. Kościół wspomina go 3 kwietnia.

Urodził się około 1197 roku w Wych, dzisiejszym Droitwich w hrabstwie Worcestershire; dokładny rok nie jest znany. Wcześnie stracił ojca, a rodzinny majątek podupadł. Ryszard własną pracą podźwignął gospodarstwo, lecz gdy starszy brat chciał mu odstąpić dziedzictwo i namawiano go do małżeństwa, odmówił, bo pragnął nauki i służby Bogu.

Studiował w Oksfordzie, Paryżu i Bolonii, gdzie zgłębiał prawo kanoniczne. Około 1235 roku został kanclerzem uniwersytetu w Oksfordzie, a w 1237 roku kanclerzem świętego Edmunda Richa, arcybiskupa Canterbury. Towarzyszył mu w wyjeździe do Francji i był przy jego śmierci w 1240 roku. Potem studiował teologię u dominikanów w Orleanie, przyjął święcenia kapłańskie i pracował w parafii w hrabstwie Kent.

W 1244 roku kapituła w Chichester wybrała biskupem królewskiego faworyta, lecz arcybiskup Bonifacy Sabaudzki unieważnił ten wybór i biskupem został Ryszard. Henryk III nie uznał go i zatrzymał dobra diecezji. Sakry udzielił Ryszardowi osobiście papież Innocenty IV, 5 marca 1245 roku w Lyonie. Po powrocie biskup nie miał domu ani dochodów. Zamieszkał u księdza Szymona w Tarring i pieszo odwiedzał parafie. Król ustąpił dopiero w lipcu 1246 roku, gdy papież zagroził mu ekskomuniką.

Jako biskup żył surowo, nosił włosiennicę, a większość dochodów rozdawał jako jałmużnę. Bulla kanonizacyjna podkreśla, że odkąd objął diecezję, jeszcze bardziej troszczył się o ubogich. Ogłosił statuty diecezjalne, w których wymagał od duchownych godnego sprawowania Mszy świętej i bezpłatnego udzielania sakramentów.

W 1252 roku powierzono mu głoszenie wyprawy krzyżowej. W Dover poświęcił kaplicę ku czci świętego Edmunda i wkrótce potem, ciężko chory, zmarł tam 3 kwietnia 1253 roku. Według tradycji umierając dziękował Chrystusowi za wszystkie dobrodziejstwa oraz za cierpienia i zniewagi, które Zbawiciel dla niego zniósł. Do tych słów nawiązuje odmawiana do dziś modlitwa świętego Ryszarda z prośbą, by każdego dnia jaśniej poznawać Chrystusa, goręcej Go kochać i wierniej za Nim iść.

Pochowano go w katedrze w Chichester. Życie i cuda Ryszarda kazał zbadać papież Aleksander IV, a Urban IV zaliczył go do grona świętych w styczniu 1262 roku w Viterbo i wyznaczył jego święto na 3 kwietnia. 16 czerwca 1276 roku, w obecności króla Edwarda I, relikwie przeniesiono do nowego relikwiarza za głównym ołtarzem; zniszczono go w 1538 roku, podczas reformacji. W Anglii wspomnienie świętego obchodzi się 16 czerwca, a hrabstwo Sussex czci go jako patrona.