Św. Ryszard Pampuri

Święty Ryszard Pampuri był włoskim lekarzem, który przez kilka lat leczył mieszkańców wiejskiej gminy pod Mediolanem, a potem wstąpił do bonifratrów, czyli Zakonu Szpitalnego św. Jana Bożego. Zmarł jako brat zakonny, nie mając jeszcze trzydziestu trzech lat. Martyrologium Rzymskie wspomina go 1 maja, w dniu jego śmierci.

Urodził się 2 sierpnia 1897 roku w Trivolzio koło Pawii i na chrzcie otrzymał imiona Erminio Filippo. Był dziesiątym z jedenaściorga dzieci Innocenza i Angeli. Matka zmarła, gdy miał trzy lata, i odtąd wychowywał się u krewnych matki w pobliskim Torrino; ojciec zmarł w 1907 roku. Jako chłopiec pragnął zostać kapłanem misjonarzem, lecz z powodu wątłego zdrowia odradzano mu tę drogę. Studiował medycynę na uniwersytecie w Pawii.

Studia przerwała mu pierwsza wojna światowa. Służył w wojskowej służbie zdrowia na froncie włosko-austriackim, najpierw jako sierżant, potem jako kandydat na oficera lekarza. Jan Paweł II przypominał, że także w okopach był apostołem wśród żołnierzy. W czasie służby nabawił się zapalenia opłucnej, które odtąd osłabiało jego zdrowie. Dyplom lekarza z najwyższą oceną uzyskał 6 lipca 1921 roku.

Po krótkiej praktyce został lekarzem gminnym w Morimondo, wiejskiej miejscowości między Mediolanem a Pawią. Swój zawód przeżywał jako posługę miłości, a najuboższym dawał lekarstwa, pieniądze, żywność, ubrania i koce. Należał do Konferencji św. Wincentego a Paulo i był tercjarzem franciszkańskim. Od młodości działał w Akcji Katolickiej, a w Morimondo współtworzył jej koło młodzieżowe i został jego pierwszym prezesem. Siostrę zakonnicę prosił w liście o modlitwę, aby zawsze widział w swoich chorych cierpiącego Jezusa, by „Jego leczyć, Jego pocieszać”.

W 1927 roku zrezygnował z posady i 22 czerwca wstąpił w Mediolanie do Zakonu Szpitalnego św. Jana Bożego, we Włoszech zwanego Fatebenefratelli, gdzie otrzymał imię Ryszard. Nowicjat odbył w Brescii i 24 października 1928 roku złożył śluby zakonne. Kierował przychodnią stomatologiczną przy szpitalu zakonu w Brescii, do której przychodzili głównie robotnicy i ubodzy.

Dawna choroba wróciła i przeszła w zapalenie oskrzeli i płuc. 18 kwietnia 1930 roku przewieziono go z Brescii do Mediolanu, gdzie zmarł 1 maja 1930 roku. W ostatniej rozmowie z kierownikiem duchowym pytał: „Ojcze, jak mnie przyjmie Bóg? Tak bardzo Go kochałem i tak bardzo Go kocham”. Jego ciało spoczywa w kościele parafialnym w Trivolzio.

W 1978 roku Stolica Apostolska uznała heroiczność jego cnót. Jan Paweł II beatyfikował go 4 października 1981 roku, a 1 listopada 1989 roku, w uroczystość Wszystkich Świętych, ogłosił go świętym w Bazylice św. Piotra. Papież przypominał, że Ryszard zaczynał swoją drogę do świętości w świeckim apostolstwie Akcji Katolickiej, i stawiał go za wzór młodym, lekarzom i zakonnikom.