Św. Róża z Limy

Święta Róża z Limy była świecką tercjarką dominikańską z Peru. W domu rodziców prowadziła życie modlitwy i pokuty, ciężko pracowała na utrzymanie rodziny i opiekowała się ubogimi i chorymi. Jest pierwszą kanonizowaną świętą Nowego Świata. Kościół wspomina ją 23 sierpnia, w przeddzień dnia jej śmierci.

Urodziła się w Limie 20 kwietnia 1586 roku jako jedno z trzynaściorga dzieci Gaspara de Flores i Marii de Oliva, rodziny hiszpańskiego pochodzenia. Na chrzcie otrzymała imię Izabela, lecz w domu nazywano ją Różą, a to imię potwierdził przy bierzmowaniu arcybiskup Limy, święty Turybiusz z Mogrovejo. Później dodała do niego przydomek „od Świętej Marii”. Już jako dziecko obrała sobie za wzór świętą Katarzynę Sieneńską i postanowiła należeć wyłącznie do Boga.

Gdy interesy ojca upadły, rodzina popadła w biedę. Róża pomagała ją utrzymać pracą w ogrodzie i haftem, przy którym siedziała do późnej nocy. Rodzice chcieli wydać ją za mąż, ale przez lata broniła swojego postanowienia. Myślała o klasztorze, lecz pozostała dziewicą żyjącą w świecie: mając około dwudziestu lat, przyjęła habit Trzeciego Zakonu Świętego Dominika. W kącie ogrodu urządziła sobie maleńką celę, w której modliła się i pracowała, a wychodziła z niej głównie do kościoła.

Pościła, nie jadała mięsa i podejmowała surowe umartwienia, jakie znała duchowość jej epoki. Martyrologium Rzymskie mówi, że ofiarowała je za nawrócenie grzeszników i Indian, za których pragnęła oddać życie. Modliła się, by Bóg pomnażał jej cierpienia, byle wraz z nimi pomnażał w niej miłość. Jeszcze za jej życia komisja duchownych i uczonych zbadała jej doświadczenia mistyczne i uznała je za dar łaski.

W domu matki urządziła schronienie dla potrzebujących. Przyjmowała ubogie i chore kobiety, porzucone dzieci i ludzi starych, przeważnie Indian, i sama ich pielęgnowała. Matce, która skarżyła się na przykry zapach jej ubrania po opiece nad chorą, odpowiedziała, że służąc chorym, jesteśmy wonnością Chrystusa. Papież Franciszek, modląc się w 2018 roku w katedrze w Limie przed relikwiami świętych Peru, wspomniał jej modlitwę, pokutę i miłość bliźniego.

Ostatnie lata spędziła w domu Gonzala de la Maza, urzędnika skarbowego, i jego żony. Tam po ciężkiej chorobie zmarła 24 sierpnia 1617 roku, w święto Apostoła Bartłomieja, w wieku 31 lat, wzywając imienia Jezusa. Bulla kanonizacyjna wspomina, że szczególnie opłakiwali ją żebracy Limy, dla których była matką, a na pogrzeb przyszły tłumy. Pochowano ją w kościele dominikanów.

Papież Klemens IX beatyfikował ją w 1668 roku. Klemens X ogłosił ją w 1670 roku główną patronką Ameryki, a 12 kwietnia 1671 roku kanonizował. Jest także patronką Peru i Filipin. Bulla kanonizacyjna wyznaczyła jej wspomnienie na 30 sierpnia, a w obecnym kalendarzu powszechnym przypada ono 23 sierpnia.