Św. Róża Venerini

Święta Róża Venerini z Viterbo poświęciła życie wychowaniu dziewcząt i dała początek Pobożnym Nauczycielkom (Maestre Pie Venerini). Martyrologium Rzymskie wspomina ją 7 maja, w rocznicę śmierci, jako tę, która otworzyła pierwsze we Włoszech szkoły dla dziewcząt.

Urodziła się 9 lutego 1656 roku w Viterbo jako jedno z czworga dzieci lekarza Goffreda Venerini i Marzii Zampichetti. Według jej pierwszego biografa, jezuity Girolama Andreucciego, jako siedmioletnia dziewczynka złożyła ślub poświęcenia życia Bogu. W młodości przeżywała rozdarcie między urokiem świata a złożoną obietnicą. Gdy niespodziewanie zmarł młodzieniec, który starał się o jej rękę, zrozumiała, jak wszystko przemija, i całkowicie oddała się Chrystusowi.

Jesienią 1676 roku, za zgodą ojca, zamieszkała w klasztorze dominikanek św. Katarzyny w Viterbo, aby rozeznać powołanie. Po kilku miesiącach przedwczesna śmierć ojca zmusiła ją do powrotu do domu i opieki nad matką, a wkrótce zmarli także jej brat i matka. Od 1684 roku zapraszała do domu dziewczęta i kobiety z sąsiedztwa na wspólny różaniec i, widząc, jak słabo znają prawdy wiary, zaczęła je uczyć. Jej kierownik duchowy, jezuita Ignazio Martinelli, po długiej modlitwie uznał, że jej drogą jest nauczanie dziewcząt, a nie klasztor.

30 sierpnia 1685 roku, za zgodą biskupa Viterbo, kardynała Urbana Sacchettiego, otworzyła z dwiema towarzyszkami szkołę, w której ubogie dziewczęta bezpłatnie uczyły się prawd wiary, czytania i prac domowych. Tak powstały Pobożne Nauczycielki. Benedykt XVI podkreślał, że Róża nie poprzestawała na wykształceniu dziewcząt, lecz troszczyła się o ich pełną formację, opartą na nauczaniu Kościoła.

Od 1692 do 1694 roku, na zaproszenie kardynała Marka Antonia Barbarigo, biskupa Montefiascone, otworzyła około dziesięciu szkół w Montefiascone i w miejscowościach nad jeziorem Bolsena. Ich prowadzenie powierzyła swojej uczennicy, późniejszej świętej Łucji Filippini. Zakładała szkoły także w innych miejscach, często wśród sprzeciwów: według listu beatyfikacyjnego ktoś strzelał do nauczycielek i podłożył ogień pod ich dom.

W 1706 roku przybyła do Rzymu, lecz pierwsza próba się nie powiodła. Dopiero w 1713 roku otworzyła szkołę w centrum miasta, u stóp Kapitolu. 24 października 1716 roku odwiedził ją papież Klemens XI i, jak przekazano, powiedział, że czyni ona to, czego on sam uczynić nie może. Lubiła powtarzać, że jest tak przybita do woli Bożej, iż nie zależy jej ani na śmierci, ani na życiu: chce żyć, jak długo Bóg zechce, i służyć Mu tak, jak Jemu się podoba, i nic ponadto.

Zmarła w Rzymie wieczorem 7 maja 1728 roku, zostawiając ponad czterdzieści szkół. Pochowano ją w rzymskim kościele Il Gesù. Pius XII beatyfikował ją 4 maja 1952 roku, a Benedykt XVI kanonizował 15 października 2006 roku na placu św. Piotra.