Św. Romuald

Święty Romuald był mnichem i pustelnikiem z Rawenny, odnowicielem życia pustelniczego we Włoszech i ojcem mnichów kamedułów. Przez wiele lat wędrował po Italii, zakładał pustelnie i niewielkie klasztory, a najbardziej znaną z jego fundacji jest pustelnia Camaldoli koło Arezzo. Kościół wspomina go 19 czerwca, w dniu jego śmierci.

Urodził się w Rawennie, w szlacheckiej rodzinie, w połowie X wieku; dokładny rok nie jest znany. Jako młody człowiek przeżył wstrząs, gdy jego ojciec zabił w pojedynku przeciwnika. Romuald schronił się wtedy w opactwie Sant'Apollinare in Classe pod Rawenną i został tam mnichem. Po krótkim czasie życia we wspólnocie wybrał surową samotność i w okolicach Wenecji oddał się pod kierownictwo pustelnika Marinusa.

Za radą Marinusa, Romualda i opata Guarina z klasztoru Cuxa doża Wenecji Piotr Orseolo porzucił władzę i został mnichem w tym opactwie w Pirenejach. Romuald udał się tam razem z nim i przez szereg lat żył jako pustelnik w pobliżu klasztoru, gromadząc wokół siebie uczniów. Po powrocie do Italii przemierzał kraj, zakładał lub odnawiał pustelnie i klasztory i niestrudzenie zachęcał mnichów do życia według Ewangelii. Na krótko został opatem w Classe, lecz zrezygnował z tego urzędu.

Przez pewien czas przebywał w pustelni na wyspie Pereum koło Rawenny. Tam cesarz Otton III, wracając z pielgrzymki do grobu św. Wojciecha w Gnieźnie, przekazał mu prośbę Bolesława Chrobrego o misjonarzy, którzy podjęliby dzieło przerwane śmiercią Wojciecha. Latem 1001 roku wyruszyli do Polski dwaj uczniowie Romualda, Jan i Benedykt. Zginęli tam później i są czczeni jako Pięciu Braci Męczenników. W pustelni Romualda żył też przez pewien czas św. Brunon z Kwerfurtu, późniejszy biskup misyjny i męczennik.

W 1012 roku Romuald założył w okolicach Arezzo pustelnię Camaldoli. Według tradycji ziemię ofiarował mu miejscowy możny imieniem Maldolus, od którego pochodzi nazwa tego miejsca. Pustelnicy mieszkali tam w osobnych celach, a niżej, w Fonte Buono, powstał dom, który przyjmował gości i chorych. To połączenie życia samotnego i wspólnego stało się cechą benedyktyńskiej rodziny kamedułów.

Pod koniec życia wrócił do założonego przez siebie klasztoru w Val di Castro w Marchii. Zmarł tam samotnie w swojej celi 19 czerwca 1027 roku. Jego relikwie spoczywają dziś w Fabriano. Żywot Romualda spisał ku zbudowaniu mnichów św. Piotr Damiani, jego pierwszy biograf.

Romualda zaczęto czcić jako świętego wkrótce po śmierci. W 1595 roku papież Klemens VIII rozszerzył jego święto na cały Kościół, a od reformy kalendarza w 1969 roku wspomnienie przypada w dniu jego śmierci. Gdy w 1993 roku Jan Paweł II odwiedził Camaldoli, mówił do mnichów o wyjątkowej intuicji ich założyciela, który połączył pustelnię z klasztorem.