Św. Rafka

Święta Rafka, nazywana także Rebeką, była libańską mniszką maronicką. Przez dwadzieścia dziewięć ostatnich lat życia znosiła ciężką chorobę, utratę wzroku i paraliż, łącząc swoje cierpienie z męką Chrystusa. Martyrologium Rzymskie wspomina ją 23 marca, w dniu jej śmierci.

Urodziła się 29 czerwca 1832 roku w Himlaya, wiosce u podnóża gór Libanu, w ubogiej rodzinie maronickiej. Na chrzcie otrzymała imię Boutroussieh, czyli Piotra. Gdy miała siedem lat, straciła matkę. Kilka lat później ojciec, który popadł w biedę, posłał ją na służbę do katolickiej rodziny w Damaszku, gdzie spędziła cztery lata. Po powrocie krewni chcieli wydać ją za mąż, ona jednak odmówiła, bo rozpoznała w sobie powołanie do życia zakonnego.

W 1853 roku wstąpiła w Bikfaya do zgromadzenia mariamitek (Mariamettes), sióstr prowadzących szkoły, i otrzymała imię Anissa, czyli Agnieszka. Po złożeniu ślubów pełniła posługi domowe w seminarium w Ghazir, a w wolnych chwilach uczyła się arabskiego, ortografii i rachunków. Potem przez wiele lat sama uczyła dzieci w kilku miejscowościach Libanu. W 1860 roku, w czasie krwawych prześladowań chrześcijan, przebywała w Deir al-Qamar. Jak opowiadano, ocaliła tam dziecko, ukrywając je pod swoim płaszczem.

W 1871 roku zgromadzenie mariamitek połączono z innym. Siostra Anissa, która pragnęła ściślejszego zjednoczenia z Bogiem, wstąpiła wtedy do klasztoru św. Szymona w Aïtou. Należał on do Libańskiego Zakonu Maronickiego, tego samego, w którym żył św. Szarbel Makhlouf. Składając śluby uroczyste, przyjęła imię Rafka, czyli Rebeka, które nosiła jej matka. W Aïtou spędziła dwadzieścia sześć lat wypełnionych modlitwą i pracą.

W pierwszą niedzielę października 1885 roku, mając ponad pięćdziesiąt lat i ciesząc się dobrym zdrowiem, prosiła w modlitwie, aby Bóg nawiedził ją cierpieniem i pozwolił jej uczestniczyć w męce Chrystusa. Jeszcze tego samego wieczoru poczuła silny ból głowy, który wkrótce objął oczy. Leczenie nie pomogło, a podczas operacji straciła prawe oko. W 1897 roku wraz z kilkoma mniszkami przeniosła się do nowego klasztoru św. Józefa w Jrabta. Dwa lata później całkowicie oślepła, a z czasem choroba sparaliżowała jej ciało.

Sprawne pozostały jej tylko dłonie, którymi robiła na drutach. Nie skarżyła się na swój stan i dziękowała Bogu, że może mieć udział w cierpieniu Jego Syna. Często powtarzała: „W jedności z Twoim cierpieniem, Jezu”. Zmarła 23 marca 1914 roku w klasztorze św. Józefa w Jrabta.

Jan Paweł II beatyfikował ją 17 listopada 1985 roku, a 10 czerwca 2001 roku kanonizował na placu św. Piotra. W homilii powiedział, że Rafka ze zjednoczenia z ukrzyżowanym Chrystusem czerpała siłę, by dobrowolnie przyjąć cierpienie i je pokochać. Prosił, aby czuwała nad wszystkimi, którzy cierpią, a szczególnie nad narodami Bliskiego Wschodu.