Św. Rafał Arnáiz Barón

Święty Rafał Arnáiz Barón był hiszpańskim studentem architektury, który porzucił studia, aby wstąpić do klasztoru trapistów San Isidro de Dueñas. Ciężka cukrzyca kilka razy zmuszała go do powrotu do domu, a on za każdym razem wracał do klasztoru. Zmarł w wieku 27 lat jako oblat. Jego wspomnienie przypada 26 kwietnia.

Urodził się 9 kwietnia 1911 roku w Burgos, w zamożnej i głęboko wierzącej rodzinie, jako najstarszy z czworga rodzeństwa. Uczył się w kolegiach jezuitów, najpierw w Burgos, a po przeprowadzce rodziny w Oviedo. Jako dziecko musiał przerwać naukę z powodu uporczywej gorączki; gdy wyzdrowiał, ojciec w podzięce Maryi zawiózł go do Saragossy i poświęcił Matce Bożej z Pilar. Rafał był pogodny i towarzyski, uprawiał sport, rysował i malował, kochał muzykę i teatr.

Podczas studiów architektury w Madrycie codziennie długo modlił się przed Najświętszym Sakramentem i brał udział w nocnej adoracji. Wujostwo, książę i księżna Maqueda, pokazali mu trapistowski klasztor San Isidro de Dueñas, którego modlitewna atmosfera go urzekła. W grudniu 1933 roku przerwał studia, a 16 stycznia 1934 roku wstąpił do tego klasztoru jako brat Maria Rafał.

Po pierwszych miesiącach nowicjatu i surowym Wielkim Poście nagle zachorował na ciężką cukrzycę i musiał wrócić do rodziców na leczenie. Choroba trzy razy zmuszała go do opuszczenia klasztoru i trzy razy do niego wracał; ostatnie z tych powrotów przypadły na czas hiszpańskiej wojny domowej. Ówczesne prawo kanoniczne nie pozwalało tak ciężko choremu złożyć ślubów zakonnych, dlatego żył w klasztorze jako oblat, na ostatnim miejscu we wspólnocie. Pisał o sobie, że nie jest ani zakonnikiem, ani świeckim, lecz tylko duszą rozmiłowaną w Chrystusie.

Jego duchowość streszcza wołanie, które często powtarzał w swoich pismach: „¡Sólo Dios!” („Tylko Bóg!”). Żył w zażyłości z Jezusem w Eucharystii i z Maryją, którą nazywał po prostu „Panią”. Wiele listów pisał do matki, która po jego śmierci zebrała je w książkę. Benedykt XVI przypomniał jedną z jego ostatnich modlitw: „Tómame a mí y date Tú al mundo” („Weź mnie, a Siebie daj światu”).

Zmarł o świcie 26 kwietnia 1938 roku w klasztornej infirmerii, po ostatnim ataku choroby. Pochowano go na cmentarzu klasztornym, a później jego szczątki przeniesiono do kościoła opackiego. Sława jego świętości szybko wyszła poza mury klasztoru, a grób stał się celem pielgrzymek.

19 sierpnia 1989 roku, podczas Światowego Dnia Młodzieży w Santiago de Compostela, Jan Paweł II wskazał go młodym jako wzór, a 27 września 1992 roku w Rzymie ogłosił go błogosławionym. Benedykt XVI kanonizował go 11 października 2009 roku, przedstawiając go wszystkim wiernym, a zwłaszcza młodym, jako przyjaciela, wzór i orędownika. Był jednym z patronów Światowych Dni Młodzieży w Madrycie w 2011 roku.