Św. Piotr z Werony

Święty Piotr z Werony, nazywany także Piotrem Męczennikiem, był dominikaninem, kapłanem i kaznodzieją z północnych Włoch. Zginął w 1252 roku z ręki zamachowca, gdy jako papieski inkwizytor był w drodze z Como do Mediolanu. Dominikanie czczą go jako pierwszego męczennika swojego zakonu. Kościół wspomina go 6 kwietnia, w dniu jego śmierci.

Urodził się w Weronie na przełomie XII i XIII wieku; dokładny rok nie jest znany. Według tradycji, którą powtarza Martyrologium Rzymskie, jego rodzice byli zwolennikami herezji katarów, on sam jednak od dzieciństwa trzymał się wiary katolickiej i już jako siedmiolatek odmawiał Skład Apostolski. Studiował w Bolonii. Tam spotkał świętego Dominika i, jak podaje Martyrologium, z jego rąk przyjął habit Zakonu Kaznodziejskiego.

Po święceniach kapłańskich głosił kazania w północnych i środkowych Włoszech, także w Rzymie. Był przeorem klasztorów w Asti, Piacenzy i Como, a dla mniszek dominikańskich założył klasztor w Mediolanie. Tradycja przypisuje mu także zakładanie bractw świeckich, które broniły wiary i szerzyły cześć Matki Bożej. We Florencji zaprzyjaźnił się z siedmioma założycielami zakonu serwitów.

W czerwcu 1251 roku papież Innocenty IV polecił mu przeciwdziałać herezji katarów w Cremonie, a jesienią mianował go inkwizytorem dla Mediolanu i Como, czyli swoim wysłannikiem do badania spraw o herezję. Piotr pełnił ten urząd niespełna rok i źródła prawie nic nie mówią o prowadzonych przez niego postępowaniach. Nadal przede wszystkim głosił kazania i toczył publiczne dysputy z przywódcami katarów, nie zważając na groźby śmierci.

W sobotę po Wielkanocy, 6 kwietnia 1252 roku, wyruszył z Como do Mediolanu. W lesie koło Seveso napadł na niego Carino z Balsamo, zabójca najęty przez zwolenników herezji, i ugodził go w głowę zakrzywionym ostrzem podobnym do sierpa. Ranny został też towarzyszący mu brat Dominik, który zmarł kilka dni później. Bulla kanonizacyjna podaje, że Piotr, umierając, polecał Bogu swego ducha i zaczął odmawiać wyznanie wiary. Późniejsza tradycja dodaje, że własną krwią napisał na ziemi słowo Credo, czyli „Wierzę”.

Na prośbę władz Mediolanu papież Innocenty IV wpisał Piotra w poczet świętych męczenników w marcu 1253 roku w Perugii, niespełna rok po jego śmierci. Bulla wyznaczyła jego święto na 29 kwietnia; dominikanie wspominają go dziś 4 czerwca. Relikwie świętego spoczywają w bazylice św. Eustorgiusza w Mediolanie, w marmurowym grobowcu z XIV wieku, dziele Giovanniego di Balduccio.

Carino z Balsamo żałował swojego czynu. Wstąpił do dominikanów w Forlì jako brat konwers i tam, po latach pokuty, zmarł w opinii świętości. Jan Paweł II w orędziu na 750. rocznicę męczeństwa Piotra, w 2002 roku, przypomniał, że święty przebaczył swojemu zabójcy, i wskazał go jako wzór dla chrześcijan naszych czasów.