Św. Piotr Klawer

Święty Piotr Klawer był hiszpańskim jezuitą i kapłanem, który przez ponad czterdzieści lat służył w Cartagenie, w dzisiejszej Kolumbii, Afrykanom przywożonym tam jako niewolnicy. Nazywany jest apostołem niewolników. Jego wspomnienie przypada 9 września, nazajutrz po rocznicy jego śmierci.

Urodził się w 1580 roku w Verdú w Katalonii, w rodzinie rolników. Studiował w Barcelonie, a w 1602 roku wstąpił do Towarzystwa Jezusowego i odbył nowicjat w Tarragonie. Podczas studiów filozoficznych w Palmie na Majorce zaprzyjaźnił się z bratem Alfonsem Rodríguezem, sędziwym furtianem tamtejszego kolegium, dziś świętym. To on zachęcał młodego zakonnika, by poświęcił się misjom w Ameryce.

W 1610 roku, jeszcze przed święceniami, Piotr wyruszył do Nowej Granady i tego samego roku przybył do Cartageny. Studia teologiczne ukończył w Santa Fe, dzisiejszej Bogocie, a w 1616 roku przyjął święcenia kapłańskie. Posługi wśród niewolników uczył się od współbrata, ojca Alonsa de Sandovala. Składając w 1622 roku uroczystą profesję zakonną, podpisał się słowami „Petrus Claver, Aethiopum semper servus”, czyli „Piotr Klawer, na zawsze niewolnik Etiopów”. Etiopami nazywano wówczas wszystkich czarnoskórych Afrykanów.

Cartagena była wtedy głównym ośrodkiem handlu niewolnikami w Nowym Świecie. Gdy do portu zawijał statek z Afryki, Piotr wypływał mu na spotkanie, przynosił wycieńczonym ludziom żywność, opatrywał chorych i stawał w ich obronie. Na jedzenie i odzież dla nich zbierał jałmużnę od drzwi do drzwi. Zgromadził tłumaczy i uczynił z nich katechetów. Papież Franciszek przypominał, że tam, gdzie nie mógł porozumieć się słowem, przemawiał gestami miłosierdzia i całował rany chorych. Uczył prawd wiary i chrzcił; Martyrologium Rzymskie mówi o blisko trzystu tysiącach ochrzczonych, a tę liczbę przekazuje tradycja. Docierał także do więźniów, cudzoziemców i ubogich.

Jego praca budziła sprzeciw. Zarzucano mu nierozważną gorliwość, a nawet profanowanie sakramentów przez udzielanie ich ludziom, którym odmawiano posiadania duszy. Wrogami jego pracy byli także ci, którzy obawiali się o zyski z handlu niewolnikami. W 1650 roku zachorował na dżumę. Przeżył, lecz ostatnie cztery lata spędził w klasztornej izbie chorych, niemal zapomniany i źle doglądany. Zmarł w Cartagenie 8 września 1654 roku.

Pius IX beatyfikował go w 1850 roku, a Leon XIII kanonizował 15 stycznia 1888 roku razem ze św. Alfonsem Rodríguezem. W 1896 roku Leon XIII ogłosił go patronem wszystkich misji katolickich wśród ludności czarnoskórej, a w 1995 roku jego wspomnienie wpisano do kalendarza całego Kościoła. Relikwie świętego spoczywają w noszącym jego imię kościele w Cartagenie, gdzie modlili się Jan Paweł II w 1986 roku i papież Franciszek w 2017 roku.