Św. Piotr Chanel

Święty Piotr Chanel był francuskim kapłanem z Towarzystwa Maryi, czyli marystów, i misjonarzem na wyspie Futuna w Oceanii, gdzie w 1841 roku zginął za wiarę. Jest pierwszym męczennikiem Oceanii. Kościół wspomina go 28 kwietnia.

Urodził się 12 lipca 1803 roku w Cuet we wschodniej Francji, jako piąte z ośmiorga dzieci rodziny rolników. Proboszcz sąsiedniej parafii Cras dostrzegł jego pobożność i przyjął go do szkoły, w której przygotowywał chłopców do seminarium. W dniu Pierwszej Komunii Piotr poczuł, że Bóg wzywa go do głoszenia Ewangelii tym, którzy jej nie znają.

Już w seminarium przyjął za swój program słowa: „Aimer Marie et la faire aimer”, czyli „Kochać Maryję i sprawiać, by Ją kochano”. Święcenia kapłańskie otrzymał 15 lipca 1827 roku. Był wikariuszem w Ambérieu, a potem przez trzy lata proboszczem w Crozet, gdzie odnowił życie religijne zaniedbanej parafii i dzielił się z ubogimi wszystkim, co miał. Za zgodą biskupa, o którą wielokrotnie prosił, wstąpił do Towarzystwa Maryi i pracował w jego seminarium w Belley, najpierw jako wychowawca, a potem jako przełożony.

W 1836 roku papież Grzegorz XVI zatwierdził Towarzystwo Maryi i powierzył mu misje w zachodniej Oceanii. Piotr złożył śluby zakonne i w wigilię Bożego Narodzenia tego roku wypłynął z Hawru z siedmioma współbraćmi. W listopadzie 1837 roku misjonarze dotarli do pierwszych wysp, a Piotr z polecenia wikariusza apostolskiego wylądował z jednym pomocnikiem na Futunie. Król wyspy, Niuliki, przyjął ich w swoim domu.

Na Futunie żył bardzo ubogo, w ciasnej chacie, cierpiąc głód i częste gorączki. Przez trzy lata z wielkim trudem uczył się miejscowego języka, by przełożyć na niego modlitwy i tłumaczyć wyspiarzom prawdy wiary. Odwiedzał odległe wioski, troszczył się o chorych i chrzcił umierające dzieci, a po wojnie domowej opatrywał rannych i godził zwaśnionych. Martyrologium podkreśla jego niezwykłą łagodność. Z czasem coraz więcej młodych ludzi prosiło o przygotowanie do chrztu, wśród nich syn króla.

Król, który zwycięstwo w wojnie przypisywał swoim bogom, był coraz bardziej wrogi misjonarzowi, a nawrócenie syna doprowadziło go do gniewu. Z jego rozkazu postanowiono zabić Piotra. Rankiem 28 kwietnia 1841 roku napastnicy spalili dom katechumenów, zranili nawet królewskiego syna i przyszli do chaty Piotra. Pobili go maczugami i włóczniami, a jeden z nich zadał mu śmiertelny cios siekierą w głowę.

W następnym roku na Futunę przybyli kolejni misjonarze, a w ciągu kilku lat wiarę przyjęła cała wyspa, w tym jego zabójcy. Leon XIII ogłosił go błogosławionym w 1889 roku, a Pius XII kanonizował go 12 czerwca 1954 roku. Jan Paweł II w adhortacji „Ecclesia in Oceania” wymienił go jako pierwszego wśród świadków wiary, którzy zaszczepili Kościół na wyspach Oceanii. Czczony jest jako patron Oceanii.