Św. Peregryn Laziosi

Święty Peregryn Laziosi był zakonnikiem z Zakonu Sług Maryi, czyli serwitów, i niemal całe życie zakonne spędził w rodzinnym Forlì w północnych Włoszech. Martyrologium Rzymskie mówi, że służąc Matce Bożej, wyróżniał się pobożnością wobec Jej Syna, Jezusa, i troską o ubogich. Wierni wzywają go jako patrona chorych na raka. Jego wspomnienie przypada 1 maja.

Urodził się w Forlì około 1265 roku w szlacheckiej rodzinie Laziosich; dokładny rok nie jest znany. Miasto wystąpiło wtedy przeciw władzy papieskiej i papież Marcin IV obłożył je interdyktem. Przebywający tam przełożony generalny serwitów, św. Filip Benizi, wzywał mieszkańców do powrotu do posłuszeństwa Stolicy Apostolskiej, za co został znieważony, pobity i wypędzony z miasta. Według tradycji wśród napastników był osiemnastoletni Peregryn, który uderzył go w twarz. Filip modlił się za tych, którzy go skrzywdzili, a młodzieniec, poruszony jego łagodnością, przyszedł prosić go o przebaczenie.

Od tej pory, jak przekazuje tradycja, szukał drogi życia oddanego Bogu. Mając około trzydziestu lat, wstąpił do Zakonu Sług Maryi, a nowicjat odbył w Sienie. Potem wrócił do Forlì i pozostał tam do śmierci. Wyróżniał się wiernością regule, modlitwą, rozważaniem Pisma Świętego i miłością do ubogich. Prowadził surowe życie pokutne: według przekazów przez długie lata unikał siadania, a gdy ogarniało go zmęczenie, opierał się o stalle w chórze. Źródła nie są zgodne co do tego, czy przyjął święcenia kapłańskie.

Gdy miał około sześćdziesięciu lat, na prawej nodze otworzyła mu się rana spowodowana żylakami, która z czasem przeszła w ciężką chorobę; tradycja zakonna opisuje ją jako gangrenę albo jako nowotwór. Lekarz uznał, że nogę trzeba amputować. Według tradycji w nocy przed zabiegiem Peregryn z trudem dotarł do sali kapitulnej klasztoru i modlił się przed wizerunkiem Ukrzyżowanego. Gdy zmorzył go sen, ujrzał Jezusa, który zstąpił z krzyża i uzdrowił mu nogę. Rano lekarz nie znalazł śladu choroby, a wieść o uzdrowieniu szybko rozeszła się po mieście.

Zmarł w Forlì 1 maja 1345 roku, wyczerpany gorączką, mając blisko osiemdziesiąt lat. Na jego pogrzeb przybyły tłumy, a przekazy mówią o chorych, którzy doznali wtedy uzdrowienia. Jego ciało spoczywa w kościele serwitów w Forlì, a miasto czci go jako swojego współpatrona. Wraz z rozwojem zakonu jego kult rozszerzył się we Włoszech i na świecie.

Papież Paweł V 15 kwietnia 1609 roku zatwierdził oddawany mu od dawna kult i przyznał mu tytuł błogosławionego, a Benedykt XIII ogłosił go świętym 27 grudnia 1726 roku. Na obrazach przedstawia się go zazwyczaj podtrzymywanego przez aniołów, gdy Chrystus schodzi z krzyża, by go uleczyć.