Św. Paweł Apostoł

Święty Paweł Apostoł, znany najpierw jako Szaweł z Tarsu, był faryzeuszem i prześladowcą uczniów Jezusa, który po spotkaniu ze zmartwychwstałym Chrystusem stał się Apostołem Narodów. Zginął śmiercią męczeńską w Rzymie za panowania Nerona. Kościół obchodzi jego uroczystość 29 czerwca, razem ze świętym Piotrem Apostołem.

Urodził się w Tarsie w Cylicji, w rodzinie żydowskiej z pokolenia Beniamina, i od urodzenia był obywatelem rzymskim. Nosił hebrajskie imię Szaweł i łacińskie Paweł. Historycy umieszczają jego narodziny między 7 a 10 rokiem po Chrystusie, a na ich dwutysięczną rocznicę Benedykt XVI ogłosił Rok Świętego Pawła, trwający od czerwca 2008 do czerwca 2009. Wyuczył się wyrabiania namiotów, a w Jerozolimie studiował Prawo u Gamaliela.

Ruch uczniów Jezusa uważał za zagrożenie dla wiary ojców i, jak sam wyznaje, prześladował Kościół Boży. Był obecny przy ukamienowaniu Szczepana. Na początku lat trzydziestych, w drodze do Damaszku, spotkał zmartwychwstałego Chrystusa: powaliło go światło z nieba i usłyszał Jego głos. W Damaszku Ananiasz przywrócił mu wzrok, a Szaweł przyjął chrzest. Sam pisze, że Bóg objawił mu swojego Syna, aby głosił Go poganom. Po trzech latach poszedł do Jerozolimy, aby poznać Piotra.

Barnaba sprowadził go do wspólnoty w Antiochii, skąd obaj wyruszyli w pierwszą podróż misyjną na Cypr i do Azji Mniejszej. Na zgromadzeniu apostołów w Jerozolimie uznano, że nawróceni poganie nie muszą zachowywać Prawa Mojżeszowego. W kolejnych podróżach Paweł głosił Chrystusa w Macedonii i Grecji, przemawiał na ateńskim Areopagu, półtora roku spędził w Koryncie, a ponad dwa lata w Efezie. Nowy Testament zawiera trzynaście listów noszących jego imię.

W Jerozolimie został aresztowany, a po długim więzieniu w Cezarei odwołał się jako obywatel rzymski do cesarza. W drodze do Rzymu przeżył rozbicie statku u brzegów Malty. W Rzymie przez dwa lata mieszkał pod strażą. O jego śmierci Nowy Testament milczy, lecz starożytna tradycja zgodnie mówi, że poniósł męczeństwo w Rzymie. Według przekazu, który zachował Euzebiusz z Cezarei, ścięto go mieczem za Nerona. Późniejsza legenda wskazuje jako miejsce kaźni Tre Fontane. Roku jego śmierci nie znamy dokładnie: dawne źródła podają lata od 64 do 68, a tradycja wskazuje rok 67.

Pochowano go przy drodze do Ostii, gdzie stoi dziś Bazylika Świętego Pawła za Murami. Pod jej papieskim ołtarzem spoczywa sarkofag, który tradycja uznaje za grób Apostoła. W 2009 roku Benedykt XVI ogłosił, że badanie jego wnętrza wykazało fragmenty kości datowane na I lub II wiek, co zgadza się z tą tradycją.

Paweł jest czczony jako święty od starożytności, bez formalnej kanonizacji. Rzymski spis męczenników z 336 roku wspomina go 29 czerwca razem z Piotrem. Kościół obchodzi także 25 stycznia święto Nawrócenia świętego Pawła.