Św. Paulina od Serca Jezusa Konającego

Święta Paulina od Serca Jezusa Konającego, z domu Amabile Lucia Visintainer, była włoską emigrantką, która w Brazylii założyła Zgromadzenie Małych Sióstr Niepokalanego Poczęcia, pierwszą wspólnotę zakonną na południu tego kraju. Nazywana jest pierwszą świętą Brazylii. Kościół wspomina ją 9 lipca, w dniu jej śmierci.

Urodziła się 16 grudnia 1865 roku w Vigolo Vattaro w prowincji Trydent, należącej wówczas do Austrii, w ubogiej i pobożnej rodzinie. We wrześniu 1875 roku rodzina wraz z wieloma innymi mieszkańcami tych stron wyemigrowała do brazylijskiego stanu Santa Catarina, gdzie osadnicy dali początek miejscowości Vigolo w dzisiejszej gminie Nova Trento. Po pierwszej Komunii, przyjętej w wieku około dwunastu lat, Amabile razem z rówieśniczką Virginią Rosą Nicolodi uczyła dzieci katechizmu i odwiedzała chorych.

Za zgodą kierownika duchowego przyjaciółki zamieszkały razem w ubogim domu. 12 lipca 1890 roku przyjęły do niego kobietę umierającą na raka i otoczyły ją opieką; ten dzień uważa się za początek zgromadzenia. Ludzie nazwali ich dom „szpitalikiem św. Wirgiliusza”. 25 sierpnia 1895 roku biskup Kurytyby zatwierdził wspólnotę, a w grudniu tego roku Amabile, Virginia i Teresa Anna Maule złożyły śluby zakonne. Amabile przyjęła wtedy imię Paulina od Serca Jezusa Konającego.

W 1903 roku siostry wybrały ją dożywotnią przełożoną generalną. Przeniosła się wtedy do São Paulo, gdzie w dzielnicy Ipiranga zajęła się sierotami, dziećmi dawnych niewolników, oraz starymi i opuszczonymi byłymi niewolnikami. W 1909 roku arcybiskup São Paulo usunął ją z urzędu i posłał do pracy przy chorych i starcach w Bragança Paulista. Odtąd nie mogła pełnić w zgromadzeniu żadnej funkcji. Według relacji przyjęła tę decyzję na kolanach i sama zaofiarowała się służyć jako zwykła siostra.

W 1918 roku jej następczyni, Matka Vicência Teodora, za zgodą arcybiskupa wezwała ją do domu macierzystego w dzielnicy Ipiranga. Tam spędziła resztę życia w ukryciu, na modlitwie i przy chorych siostrach. Kierownikowi duchowemu wyznała, że czuje obecność Boga tak blisko, iż wydaje się jej niemożliwe ją utracić. W 1940 roku, w pięćdziesięciolecie zgromadzenia, zostawiła siostrom duchowy testament: „Bądźcie bardzo pokorne, ufajcie zawsze i bardzo Bożej Opatrzności”.

Od 1938 roku ciężko chorowała na cukrzycę. Przeszła dwie operacje i amputacje, a ostatnie miesiące życia spędziła zupełnie niewidoma. Zmarła w São Paulo 9 lipca 1942 roku. Jej ostatnie słowa brzmiały: „Niech się dzieje wola Boża”.

Jan Paweł II beatyfikował ją 18 października 1991 roku we Florianópolis w stanie Santa Catarina, a kanonizował 19 maja 2002 roku, w uroczystość Zesłania Ducha Świętego, na placu Świętego Piotra. W homilii kanonizacyjnej przypomniał, że osią jej życia było „bycie dla innych”, w służbie ubogim i chorym.