Św. Paula Elżbieta Cerioli

Święta Paula Elżbieta Cerioli była żoną i matką z Lombardii, która po stracie wszystkich dzieci i męża oddała majątek i siły ubogim wiejskim dzieciom i sierotom, a dla nich założyła Instytut Świętej Rodziny. Urodziła się 28 stycznia 1816 roku w Soncino w prowincji Cremona, a zmarła w 1865 roku w Comonte pod Bergamo. Martyrologium Rzymskie wspomina ją 24 grudnia.

Nazywała się Costanza Cerioli. Była najmłodszym z szesnaściorga dzieci w zamożnej szlacheckiej rodzinie i od urodzenia miała słabe zdrowie. Jako jedenastolatka trafiła na blisko pięć lat do szkoły wizytek w Alzano Lombardo, prowadzonej w duchu św. Franciszka Salezego. Z dala od domu dokuczała jej samotność i wtedy nauczyła się szukać oparcia w Bogu.

W 1835 roku dziewiętnastoletnia Costanza zgodnie z wolą rodziców wyszła za mąż. Jej mężem został Gaetano Busecchi-Tassis, blisko sześćdziesięcioletni wdowiec z Comonte. Małżeństwo trwało dziewiętnaście lat i nie było łatwe. Urodziła czworo dzieci; troje zmarło bardzo wcześnie, a syn Carlo dożył szesnastu lat. Umierając w styczniu 1854 roku, prosił matkę, by nie płakała, bo Bóg da jej wiele innych dzieci. W Boże Narodzenie tego samego roku zmarł także jej mąż.

Trzydziestoośmioletnia wdowa przeżyła głęboki kryzys. Duchowo prowadzili ją biskup Bergamo Pietro Luigi Speranza i jego biskup pomocniczy Alessandro Valsecchi. Rozważając boleść Maryi pod krzyżem, zrozumiała, że jej macierzyństwo może trwać w nowy sposób. Zaczęła odwiedzać chorych i dzielić się majątkiem z ubogimi, a do swojego pałacu w Comonte przyjęła dwie osierocone dziewczynki. Krewni i znajomi byli temu przeciwni; mówiono, że cierpienie odebrało jej rozum.

W Boże Narodzenie 1856 roku złożyła wieczysty ślub czystości, a 8 lutego 1857 roku śluby ubóstwa i posłuszeństwa. Gdy dołączyły do niej inne kobiety, 8 grudnia 1857 roku założyła w Comonte Instytut Sióstr Świętej Rodziny i przyjęła imię Paula Elżbieta. 4 listopada 1863 roku w Villacampagna dała początek gałęzi męskiej, Zgromadzeniu Ojców i Braci Świętej Rodziny. Obie wspólnoty miały wychowywać i uczyć sieroty oraz dzieci najuboższych rolników.

Wzorem dla swoich domów uczyniła Świętą Rodzinę z Nazaretu, a dzieło powierzyła opiece św. Józefa. Wychowanków nazywała synami i córkami św. Józefa i uważała, że zajmują miejsce jej syna Carla. Powtarzała siostrom, że mają być dla sierot ojcem, matką i rodzeństwem, których Bóg im zabrał.

Zmarła niespodziewanie w swoim domu w Comonte 24 grudnia 1865 roku, w wieku czterdziestu dziewięciu lat, gdy oba instytuty dopiero zaczynały działać. Papież Pius XII beatyfikował ją 19 marca 1950 roku, a Jan Paweł II kanonizował 16 maja 2004 roku na placu św. Piotra. Mówił wtedy, że była przekonana, iż dzieci, aby wzrastać pewnie i mocno, potrzebują rodziny zdrowej i zjednoczonej, wielkodusznej i trwałej.