Św. Otton z Bambergu

Święty Otton z Bambergu był biskupem Bambergu w Niemczech i misjonarzem, który w XII wieku zaniósł Ewangelię na Pomorze Zachodnie. Nazywany jest apostołem Pomorza. Kościół wspomina go 30 czerwca, w dniu jego śmierci.

Pochodził ze Szwabii, z rodziny szlacheckiej. Dokładny rok jego urodzenia nie jest znany: podaje się lata od około 1060 do około 1065. Jako młody duchowny przybył do Polski, gdzie utrzymywał się z nauczania. Był tam kapelanem na dworze księcia Władysława Hermana i jego żony Judyty, siostry cesarza Henryka IV.

W latach dziewięćdziesiątych XI wieku przeszedł na służbę cesarza Henryka IV. Kierował budową katedry w Spirze, a w 1102 roku krótko stał na czele kancelarii cesarskiej. Pod koniec tego roku cesarz mianował go biskupem Bambergu. W czasie sporu o inwestyturę między papiestwem a cesarstwem Otton nie chciał przyjąć sakry od biskupa schizmatyckiego. Sakrę biskupią otrzymał dopiero 13 maja 1106 roku w Anagni z rąk papieża Paschalisa II.

Jako biskup odbudował spaloną katedrę w Bambergu, troszczył się o ubogich oraz założył lub odnowił około trzydziestu klasztorów i innych fundacji kościelnych. Zabiegał o pojednanie papieża z cesarzem, które przypieczętował konkordat wormacki z 1122 roku. Papież Benedykt XVI nazwał go wzorowym pasterzem swojej diecezji, który zaniósł Ewangelię Pomorzanom.

Gdy książę Bolesław III Krzywousty, syn Władysława Hermana, podporządkował sobie Pomorze, zaprosił Ottona, aby ochrzcił jego mieszkańców. Biskup wyruszył za zgodą papieża w maju 1124 roku i przez Czechy oraz Gniezno dotarł na Pomorze. Ludzi zjednywał spokojnym, życzliwym głoszeniem i hojnymi darami. W czerwcu tego roku udzielił chrztu w Pyrzycach, a następnie głosił Ewangelię w Kamieniu Pomorskim, Szczecinie i Wolinie. Według średniowiecznych biografów podczas tej wyprawy ochrzczono ponad 22 tysiące osób; Otton założył też jedenaście kościołów. W 1125 roku wrócił do Bambergu.

Gdy na Pomorzu zaczęło odradzać się pogaństwo, Otton w 1128 roku wyruszył tam ponownie, tym razem przez Magdeburg. W uroczystość Zesłania Ducha Świętego przemawiał w Uznamie na wiecu możnych, którzy postanowili przyjąć chrzest. Głosił Ewangelię także w Wołogoszczy i Choćkowie, umocnił wspólnoty w Szczecinie i Wolinie, a pod koniec roku wrócił do Bambergu.

Zmarł w Bambergu 30 czerwca 1139 roku i został pochowany w opactwie św. Michała. W 1140 roku papież Innocenty II ustanowił biskupstwo pomorskie z siedzibą w Wolinie, owoc jego misji. W 1189 roku, z polecenia papieża Klemensa III, został w Würzburgu ogłoszony świętym. W 1972 roku prymas Polski kardynał Stefan Wyszyński ustanowił go drugim patronem diecezji szczecińsko-kamieńskiej. W 1987 roku Jan Paweł II prosił w katedrze szczecińskiej, by przechowywane tam relikwie świętego otaczano najgłębszą czcią.