Św. Olaf II Haraldsson

Święty Olaf II Haraldsson był królem Norwegii, który połączył kraj pod jedną władzą i umacniał w nim wiarę chrześcijańską, a zginął w bitwie pod Stiklestad. Martyrologium Rzymskie wspomina go 29 lipca jako męczennika. Podaje, że jako król swojego ludu szerzył w królestwie wiarę poznaną w Anglii i zwalczał bałwochwalstwo, a w końcu zginął od miecza podczas napaści wrogów. Jest patronem Norwegii.

Urodził się około 995 roku, prawdopodobnie w Ringerike; dokładny rok nie jest znany. Był synem Haralda Grenske, jednego z lokalnych królów w Norwegii. Jako młodzieniec wyruszał na wyprawy wikingów i walczył między innymi w Anglii, gdzie według źródeł zainteresował się chrześcijaństwem. Najczęściej podaje się, że przyjął chrzest w Rouen w Normandii około 1014 roku, lecz przekazy nie są zgodne co do miejsca i roku.

W 1015 roku powrócił do Norwegii, a po zwycięstwie w bitwie morskiej pod Nesjar w 1016 roku zaczął zdobywać uznanie jako król całego kraju. Chciał połączyć podzielone ziemie w jedno królestwo i oprzeć je na wierze chrześcijańskiej. Sprowadził z Anglii biskupów i kapłanów, wśród nich biskupa Grimkela, i razem z nimi nadał Kościołowi w Norwegii pierwsze prawa. W miejsce pogańskich świątyń wznosił kościoły.

Działał przy tym twardo, a opornych surowo karał. Przeciw niemu wystąpili możni, którym nie odpowiadała ani nowa wiara, ani silna władza króla ograniczająca ich dawne prawa. Zwrócili się o pomoc do Kanuta Wielkiego, króla Danii i Anglii. W 1028 roku Olaf musiał opuścić kraj i schronił się na Rusi, na dworze księcia Jarosława Mądrego.

W 1030 roku wrócił z wojskiem, aby odzyskać królestwo. 29 lipca 1030 roku pod Stiklestad, na północ od Nidaros, dzisiejszego Trondheim, stanęła przeciw niemu armia złożona głównie z jego własnych poddanych, wśród których było wielu chrześcijan. Olaf poległ w tej bitwie. Średniowieczne przekazy różnią się w opisie jego śmierci.

Wkrótce po jego śmierci wielu ludzi w okolicach Nidaros zaczęło mówić o nim jako o świętym i prosić go o wstawiennictwo. 3 sierpnia 1031 roku biskup Grimkel umieścił trumnę z jego ciałem na głównym ołtarzu kościoła św. Klemensa w Nidaros. Według ówczesnego zwyczaju było to uznanie świętości przez miejscowego biskupa, na długo przed wprowadzeniem procesów kanonizacyjnych. Nad jego grobem wzniesiono później katedrę Nidaros, cel licznych pielgrzymek. Już w 1060 roku liturgię ku jego czci sprawowano w angielskiej Northumbrii, a pamięć o nim czci także Kościół prawosławny.

Święty Jan Paweł II mówił, że postać króla Olafa na zawsze symbolizuje przynależność Norwegów do Chrystusa. 2 czerwca 1989 roku papież odwiedził Trondheim i modlił się z luteranami w katedrze Nidaros, przypominając, że zarówno katolicy, jak i protestanci w Norwegii szukają u świętego Olafa swoich korzeni.