Św. Nunzio Sulprizio

Święty Nunzio Sulprizio był młodym świeckim z Abruzji, sierotą, którego wuj zmusił do ciężkiej pracy w kuźni. Bolesną chorobę nogi znosił cierpliwie i pogodnie, pocieszając innych chorych. Zmarł w wieku dziewiętnastu lat. Martyrologium Rzymskie wspomina go 5 maja, w dniu jego śmierci.

Urodził się 13 kwietnia 1817 roku w Pescosansonesco, górskiej wiosce w Abruzji, w ubogiej rodzinie szewca. Ochrzczono go w dniu urodzin i przez cześć dla Zwiastowania nadano mu imię Nunzio. Wcześnie stracił ojca, a w 1823 roku matkę. Zajęła się nim babcia, która nauczyła go modlitwy i miłości do Eucharystii, lecz i ona zmarła w 1826 roku.

Dziewięcioletniego chłopca wziął wtedy do siebie wuj, kowal Domenico Luciani. Nie pozwolił mu chodzić do szkoły, zatrudnił go w kuźni przy najcięższych pracach, bił go i żałował mu jedzenia. Nunzio nosił ciężkie ładunki żelaza górskimi ścieżkami, także zimą. Na lewej stopie otworzyła mu się ropiejąca rana, a choroba zaczęła niszczyć kość. Wieczorami obmywał ranę w strumieniu i modlił się do Maryi. Nie skarżył się, powtarzał tylko: „Madonna mia, aiutami”, czyli „Matko moja, pomóż mi”.

W 1831 roku spędził miesiąc w szpitalu w L'Aquili, skąd wypisano go jako nieuleczalnie chorego. Stryj, który służył w wojsku w Neapolu, opowiedział o nim swojemu dowódcy, pułkownikowi Felicemu Wochingerowi. Pułkownik wziął chłopca pod opiekę i umieścił go w Neapolu w szpitalu dla nieuleczalnie chorych. Tam Nunzio przyjął pierwszą Komunię świętą. Choć sam ciężko chorował, pocieszał innych, uczył chore dzieci prawd wiary, a jedzenie przysyłane przez pułkownika oddawał biedniejszym od siebie.

W 1834 roku pułkownik zabrał go do siebie, do Castel Nuovo, gdzie stacjonował garnizon. Gdy stan Nunzio na pewien czas się poprawił, zapragnął zostać kapłanem i zaczął uczyć się łaciny. Ksiądz Gaetano Errico, późniejszy święty, obiecał przyjąć go do zgromadzenia, które zamierzał założyć. Choroba jednak wróciła, doszła do niej puchlina wodna, a na amputację nogi Nunzio był już zbyt słaby.

Zmarł w Neapolu 5 maja 1836 roku. Według relacji przed śmiercią poprosił o krucyfiks i przyjął sakramenty, a po dwóch godzinach zawołał: „La Madonna! Vedete come è bella!”, czyli „Matka Boża! Patrzcie, jaka piękna!”. Jego szczątki spoczywają w kościele San Domenico Soriano w Neapolu.

Leon XIII uznał w 1891 roku heroiczność jego cnót i ukazał go młodzieży jako wzór, zestawiając go ze świętym Alojzym Gonzagą. Paweł VI beatyfikował go 1 grudnia 1963 roku i przedstawił jako przykład dla młodych i dla robotników. Papież Franciszek kanonizował go 14 października 2018 roku, razem z Pawłem VI i arcybiskupem Óscarem Romero, w czasie Synodu Biskupów poświęconego młodzieży.