Św. Nuno Álvares Pereira

Święty Nuno Álvares Pereira był konetablem Portugalii, mężem i ojcem, a u schyłku życia bratem zakonnym u karmelitów w Lizbonie. Portugalczycy nazywają go Świętym Konetablem. Martyrologium Rzymskie wspomina go 1 listopada.

Urodził się 24 czerwca 1360 roku, najprawdopodobniej w Cernache do Bonjardim. Był nieślubnym synem Álvara Gonçalvesa Pereiry, przeora joannitów w Crato. Uznany dekretem królewskim za prawego syna, otrzymał rycerskie wychowanie i jako trzynastolatek został pasowany na rycerza. W wieku szesnastu lat poślubił młodą wdowę Leonor de Alvim. Mieli troje dzieci: dwóch synów, którzy zmarli w dzieciństwie, i córkę Beatrycze, późniejszą żonę Alfonsa, pierwszego księcia Bragança.

Gdy w 1383 roku król Ferdynand I zmarł bez męskiego potomka, po koronę sięgnął król Kastylii, mąż jego córki. Nuno opowiedział się za przyrodnim bratem zmarłego króla, Janem, mistrzem zakonu Avis i późniejszym królem Janem I, który mianował go konetablem, czyli naczelnym wodzem. Poprowadził Portugalczyków do kilku zwycięstw, a bitwa pod Aljubarrotą 14 sierpnia 1385 roku przesądziła o niepodległości królestwa.

Talentom wojskowym towarzyszyła głęboka pobożność. Codziennie uczestniczył we Mszy świętej, pościł ku czci Maryi w środy, piątki i soboty, a na sztandarze nosił wizerunki Ukrzyżowanego, Matki Bożej oraz świętych Jakuba i Jerzego. Zwycięstwa przypisywał publicznie wstawiennictwu Maryi. Budował kościoły, w większości pod wezwaniem Matki Bożej, a w Lizbonie ufundował kościół i klasztor karmelitów.

Po śmierci żony w 1387 roku nie ożenił się ponownie. Kiedy nastał pokój, większość majątku rozdał dawnym towarzyszom broni. 15 sierpnia 1423 roku zrzekł się godności i reszty dóbr i przyjął habit karmelitański w klasztorze, który sam ufundował. Wybrał najskromniejsze miejsce we wspólnocie, brata donata, i nie chciał przyjąć święceń. Odtąd nazywał się bratem Nuno od Najświętszej Maryi Panny (Nuno de Santa Maria). Żył modlitwą i pokutą, a ubogim codziennie rozdawał żywność.

Zmarł w Lizbonie w 1431 roku. Dzień jego śmierci nie jest pewny. List dekretalny o kanonizacji podaje jako prawdopodobny 1 kwietnia, czyli ówczesną Niedzielę Wielkanocną. Dawniejsza tradycja, powtórzona w dekrecie z 1918 roku, wskazuje 1 listopada i pod tą datą zapisało go Martyrologium Rzymskie. W Portugalii i w zakonie karmelitów jego wspomnienie obchodzi się 6 listopada. Lud od razu uznał go za świętego.

Kult oddawany mu od niepamiętnych czasów zatwierdził papież Benedykt XV dekretem z 23 stycznia 1918 roku. Benedykt XVI kanonizował go 26 kwietnia 2009 roku na placu św. Piotra. Nazwał go wtedy bohaterem i świętym Portugalii i dowodem, że zasadami życia chrześcijańskiego można kierować się w każdym położeniu, także w wojsku i na wojnie, zwłaszcza gdy służą dobru wspólnemu i chwale Bożej.