Św. Nino

Święta Nino, w Polsce nazywana też Niną, była chrześcijańską branką, która w IV wieku świętością życia i modlitwą doprowadziła do wiary króla, królową i lud Iberii, czyli wschodniej Gruzji. Gruzini czczą ją jako swoją apostołkę i oświecicielkę. Kościół wspomina ją 14 stycznia.

Najstarszą wiadomość o niej zapisał na początku V wieku Rufin z Akwilei w swojej Historii kościelnej. Usłyszał ją w Jerozolimie od Bakuriusza, iberyjskiego księcia, który był dowódcą w wojsku rzymskim. Rufin nie podaje imienia tej kobiety ani jej pochodzenia i nazywa ją po prostu branką. Nie wiadomo też, kiedy się urodziła i kiedy zmarła.

Według tej opowieści żyła wśród Iberów skromnie i w czystości, a dnie i noce spędzała na modlitwie, czym budziła podziw pogan. Gdy przyniesiono do niej chore dziecko, położyła je na swoim posłaniu i modliła się, a dziecko wyzdrowiało. Wieść o tym dotarła do królowej, która sama ciężko chorowała. Branka uzdrowiła modlitwą także ją i powiedziała, że nie jest to jej dzieło, lecz Chrystusa.

Król chciał ją wynagrodzić, lecz nie przyjęła darów. Prosiła tylko, by uznał Boga, którego ona czci. Władca zwlekał. Pewnego dnia podczas polowania ogarnęła go gęsta ciemność. Wezwał wtedy Boga, którego czciła branka, a gdy światło wróciło, uwierzył. Odtąd sam głosił wiarę mężczyznom, a królowa kobietom.

Król kazał zbudować kościół według jej wskazówek. Jednej z kolumn nie udawało się podnieść żadnym sposobem, aż po całonocnej modlitwie Nino stanęła sama na swoim miejscu. Jan Paweł II nazwał ten filar pięknym obrazem samej świętej, prawdziwego filaru wiary narodu gruzińskiego. Potem, również za jej radą, król wysłał poselstwo do cesarza Konstantyna z prośbą o biskupa i kapłanów.

Imię Nino i dalsze szczegóły pochodzą z późniejszej tradycji gruzińskiej. Według niej święta pochodziła z Kapadocji i przyniosła do Mcchety, ówczesnej stolicy, krzyż z gałązek winorośli. Król miał na imię Mirian, a królowa Nana. Nino miała głosić Ewangelię także w innych stronach kraju i umrzeć w Bodbe, gdzie do dziś czczony jest jej grób.

Na Wschodzie Nino czczona jest od starożytności i nazywana równą apostołom. Jej kult jest dużo starszy niż proces kanonizacyjny. Dawne Martyrologium Rzymskie wspominało ją 15 grudnia pod imieniem Chrystiany, czyli chrześcijanki. Obecne podaje jej imię i dzień 14 stycznia, w którym czci ją Kościół gruziński. W 1999 roku Jan Paweł II powiedział w Tbilisi, że Kościół w Gruzji zawdzięcza świętej Nino nawrócenie króla i narodu. W 2016 roku papież Franciszek przypomniał tam, że chwalebne dzieje Ewangelii w Gruzji zawdzięcza się w szczególny sposób świętej Nino.