Św. Mikołaj z Flüe

Święty Mikołaj z Flüe, nazywany bratem Klausem, był szwajcarskim rolnikiem, mężem i ojcem dziesięciorga dzieci, który, mając pięćdziesiąt lat, został pustelnikiem. Po radę przychodzono do niego z całego kraju, a Szwajcarzy czczą go jako swojego patrona. Martyrologium Rzymskie wspomina go 21 marca, w dniu śmierci.

Urodził się w 1417 roku w chłopskiej rodzinie w osadzie Flüeli koło Sachseln, w kantonie Obwalden. Nigdy nie nauczył się czytać ani pisać. W młodości służył w wojsku Konfederacji, najpierw jako żołnierz, potem jako oficer. Ożenił się z Dorotą Wyss i miał z nią pięciu synów i pięć córek. Gospodarował na własnej ziemi, a w rodzinnym kantonie był rajcą i sędzią.

Od lat czuł jednak, że Bóg wzywa go do czegoś więcej. Po długiej wewnętrznej walce, za zgodą żony i najstarszych synów, 16 października 1467 roku pożegnał się z rodziną i wyruszył jako pielgrzym. Najmłodsze dziecko było niemowlęciem. Doszedł tylko w okolice Liestal koło Bazylei, zawrócił i osiadł w Ranft, wąwozie niedaleko własnego domu. Pod koniec życia dziękował Bogu za to, że rodzina zgodziła się na jego odejście i że nigdy nie kusiło go, by do niej wrócić. Jan Paweł II, który w 1984 roku odprawił Mszę świętą przed jego domem we Flüeli, oddał cześć także Dorocie, która w bolesnej decyzji pozwoliła mężowi odejść.

W Ranft spędził dwadzieścia lat na modlitwie i pokucie. Mieszkańcy okolicy zbudowali mu celę i kaplicę, poświęconą w 1469 roku. Według świadectw współczesnych przez ten czas nie przyjmował żadnego pokarmu poza Eucharystią. Sprawę badały władze kantonu i wysłannik biskupa Konstancji i nie stwierdzono oszustwa. Z bliska i z daleka przychodzili do niego po radę zwykli ludzie i wysłannicy możnych, a on, choć cenił samotność, przyjmował wszystkich.

W 1481 roku spór między kantonami miejskimi i wiejskimi groził rozpadem Konfederacji, a jak głosi tradycja, nawet wojną domową. Kiedy obrady w Stans utknęły, tamtejszy proboszcz pospieszył nocą do pustelnika i wrócił z jego radą. 22 grudnia 1481 roku kantony zawarły ugodę i sprzymierzyły się z Fryburgiem i Solurą. Szwajcarzy nazywają brata Klausa ojcem ojczyzny. W liście podyktowanym dla rady Berna zapewniał, że pokój jest zawsze w Bogu, bo Bóg jest pokojem.

Katechizm Kościoła Katolickiego przytacza jego modlitwę: „Mój Panie i Boże, zabierz mi wszystko, co oddala mnie od Ciebie. Mój Panie i Boże, daj mi to wszystko, co zbliża mnie do Ciebie. Mój Panie i Boże, oderwij mnie ode mnie samego i oddaj mnie całkowicie Tobie”.

Zmarł w swojej celi 21 marca 1487 roku, według tradycji w dniu siedemdziesiątych urodzin. Pochowano go w kościele parafialnym w Sachseln, do którego wciąż przybywają pielgrzymi. Papież Klemens IX beatyfikował go w 1669 roku, a Pius XII kanonizował 15 maja 1947 roku. W Szwajcarii jego święto obchodzi się 25 września.