Św. Michał Febres Cordero

Święty Michał Febres Cordero, w ojczyźnie nazywany bratem Miguelem, był ekwadorskim zakonnikiem ze Zgromadzenia Braci Szkół Chrześcijańskich, nauczycielem, katechetą i autorem podręczników szkolnych. Blisko czterdzieści lat uczył w szkołach braci w Ekwadorze, przede wszystkim w Quito. Kościół wspomina go 9 lutego.

Urodził się 7 listopada 1854 roku w Cuence, w zamożnej katolickiej rodzinie zasłużonej dla kraju. Na chrzcie otrzymał imiona Francisco Luis. Przyszedł na świat ze zniekształconymi stopami i chodzenie przez całe życie sprawiało mu ból. Według tradycji jako pięcioletni chłopiec, który dotąd nie chodził, zobaczył w ogrodzie przy krzewie róż Matkę Bożą i wtedy zrobił pierwsze kroki.

W 1863 roku Bracia Szkół Chrześcijańskich otworzyli szkołę w Cuence, a Francisco został jednym z jej pierwszych uczniów. Tam dojrzało jego powołanie. Rodzice byli mu przeciwni; woleli, by syn został księdzem. Dopiero 24 marca 1868 roku, w wigilię uroczystości Zwiastowania Pańskiego, matka podpisała zgodę na jego wstąpienie do nowicjatu. Przyjął habit i imię Miguel. Ojciec uszanował tę decyzję, lecz przez pięć lat nie napisał do syna ani słowa.

Pracę zaczął w szkołach braci w Quito. Uczył języka hiszpańskiego i literatury, a ponieważ brakowało dobrych podręczników, jako bardzo młody nauczyciel sam zaczął pisać gramatyki i inne książki szkolne. Rząd wprowadził je do wszystkich szkół Ekwadoru. Z czasem ogłaszał także wiersze i prace filologiczne i został członkiem Ekwadorskiej Akademii Języka.

Najbliższa była mu jednak katecheza. Pisał katechizmy dla dzieci, a od 1880 roku aż do wyjazdu z kraju przygotowywał uczniów do Pierwszej Komunii Świętej. Jan Paweł II nazwał go apostołem szkoły i przypomniał, że najbardziej zależało mu na uczeniu dzieci najuboższych.

W 1907 roku przełożeni wezwali go do Europy. Bracia, którzy po ustawach wymierzonych w zgromadzenia zakonne wyjechali z Francji do Hiszpanii i Ameryki Łacińskiej, potrzebowali podręczników do nauki hiszpańskiego. Po kilku miesiącach w Paryżu pracował w domu generalnym w Lembecq-lez-Hal w Belgii, a gdy tamtejszy klimat zaszkodził jego zdrowiu, przeniesiono go do Premià de Mar koło Barcelony. W lipcu 1909 roku, podczas antyklerykalnych rozruchów, bracia z wychowankami schronili się w Barcelonie, a brat Miguel zabrał z kaplicy Najświętszy Sakrament. Pod koniec stycznia 1910 roku zachorował na zapalenie płuc. Zmarł w Premià de Mar 9 lutego 1910 roku.

W Ekwadorze ogłoszono żałobę narodową. W czasie wojny domowej w Hiszpanii jego doczesne szczątki przewieziono do ojczyzny; od 1937 roku spoczywają w Quito. Paweł VI beatyfikował go 30 października 1977 roku razem z belgijskim bratem Mucjanem Marią Wiaux, a Jan Paweł II kanonizował 21 października 1984 roku w Bazylice Watykańskiej.