Św. Mechtylda z Hackeborn

Święta Mechtylda z Hackeborn była mniszką klasztoru w Helfcie w Saksonii, kantorką i nauczycielką św. Gertrudy Wielkiej, jedną z wielkich mistyczek XIII wieku. Jej przeżycia duchowe spisały współsiostry w „Księdze szczególnej łaski”. Kościół wspomina ją 19 listopada.

Urodziła się w 1241 lub 1242 roku na zamku w Helfcie jako trzecia córka barona von Hackeborn, z jednego z najmożniejszych rodów Turyngii. Jej starsza siostra Gertruda była już mniszką w Rodersdorf. Siedmioletnia Mechtylda odwiedziła ją tam z matką i zapragnęła zostać w klasztorze. Przyjęto ją na wychowanie, a w 1258 roku została mniszką. Wspólnota przeniosła się w tym czasie do Helfty, do dóbr Hackebornów.

Klasztorem przez czterdzieści lat kierowała jej siostra, ksieni Gertruda z Hackeborn. Uczyniła z niego ośrodek mistyki i nauki, oparty na Piśmie Świętym, liturgii, pismach Ojców Kościoła i duchowości cysterskiej. Mechtylda, obdarzona bystrym umysłem i pięknym głosem, bardzo młodo została kierowniczką szkoły klasztornej, kantorką i mistrzynią nowicjatu. Nazywano ją „słowikiem Bożym”.

W 1261 roku do klasztoru przybyła pięcioletnia dziewczynka imieniem Gertruda. Powierzono ją opiece dwudziestoletniej Mechtyldy, która wychowała ją i wprowadziła w życie duchowe. Uczennica, znana później jako św. Gertruda Wielka, stała się jej powiernicą. W 1271 lub 1272 roku w Helfcie zamieszkała także Mechtylda z Magdeburga, inna mistyczka, której nie należy mylić ze świętą z Hackeborn.

Dla sióstr i dla przybyszów z zewnątrz była doradczynią i pocieszycielką. Mniszki gromadziły się przy niej, by słuchać słowa Bożego, „jak wokół kaznodziei”. Ułożyła wiele modlitw. Jej życie duchowe wyrastało z liturgii: z godzin kanonicznych, Mszy świętej i Komunii świętej, oraz z Ewangelii. W jej widzeniach ważne miejsce zajmuje Serce Jezusa. Przez całe życie wiele cierpiała i podejmowała surową pokutę za nawrócenie grzeszników.

Mając pięćdziesiąt lat, przechodziła ciężki kryzys duchowy i cierpiała fizycznie. Zwierzyła się wtedy dwóm siostrom z łask, którymi Bóg prowadził ją od dzieciństwa. Nie wiedziała, że wszystko zapisują, a gdy to odkryła, zaniepokoiła się. Według „Księgi” uspokoił ją sam Pan: zapiski miały posłużyć chwale Bożej i pożytkowi bliźnich. Tak powstała „Księga szczególnej łaski” (Liber specialis gratiae), zredagowana przez św. Gertrudę i jeszcze jedną mniszkę z Helfty.

Ostatnie osiem lat życia upłynęło jej w ciężkiej chorobie. Zmarła w Helfcie 19 listopada 1298 albo 1299 roku. Nie przeprowadzono jej formalnej kanonizacji. Od wieków jednak czczona jest jako święta w klasztorach żyjących według Reguły św. Benedykta, a Martyrologium Rzymskie wymienia ją pod datą 19 listopada. Benedykt XVI poświęcił jej katechezę 29 września 2010 roku i nazwał liturgię, z której czerpała, wielką szkołą duchowości.