Św. Marianna od Jezusa de Paredes

Święta Marianna od Jezusa de Paredes była świecką z Quito i tercjarką franciszkańską. Żyła w odosobnieniu w domu, modliła się, pokutowała i służyła ubogim, a w 1645 roku ofiarowała Bogu życie za mieszkańców miasta dotkniętego trzęsieniami ziemi i zarazą. Nazywa się ją Lilią z Quito. Kościół wspomina ją 26 maja.

Urodziła się 31 października 1618 roku w Quito, w dzisiejszym Ekwadorze, w szlacheckiej rodzinie hiszpańskiego pochodzenia. Wcześnie została sierotą i wychowywała się pod opieką starszej siostry. Jezuita Juan Camacho dopuścił ją wcześnie do Komunii Świętej i prowadził jej życie wewnętrzne, a odtąd kierowali nią duchowo jezuici. Mając około dziesięciu lat, za zgodą spowiednika złożyła prywatnie śluby ubóstwa, czystości i posłuszeństwa.

Chciała z kuzynkami wyruszyć do Indian w krainie Maynas, by głosić im wiarę, a potem prowadzić życie pustelnicze na górze Pichincha nad miastem, lecz oba plany się nie powiodły. Zapraszały ją do siebie mniszki z klasztoru św. Katarzyny i klaryski, jednak kierownik duchowy uznał, że jest powołana, by dążyć do doskonałości we własnym domu. Mając około dwunastu lat, zamieszkała w wydzielonym pokoju. Wychodziła z niego raz dziennie do kościoła jezuitów na Mszę Świętą, Komunię i rozmowę z kierownikiem duchowym.

Jej dzień wypełniały modlitwa, Liturgia Godzin, lektura duchowa i praca rąk. Pościła, nosiła włosiennicę i sypiała zaledwie dwie lub trzy godziny, a umartwienia podejmowała w posłuszeństwie spowiednikom. Należała do Trzeciego Zakonu św. Franciszka, lecz nie wstąpiła do klasztoru i do końca pozostała osobą świecką. Piekła chleb dla głodnych, szyła ubrania dla ubogich, myła im głowy i stopy, pielęgnowała chorych, a domowe służące uczyła odmawiać różaniec. Martyrologium Rzymskie mówi, że swoje siły poświęciła ubogim Indianom i czarnoskórym.

Na początku 1645 roku trzęsienie ziemi zniszczyło Riobambę, a wstrząsy odczuwano także w Quito, które już wyniszczała zaraza. W czwartą niedzielę Wielkiego Postu, podczas publicznych modłów w kościele jezuitów, jej spowiednik, ojciec Alonso de Rojas, oświadczył z ambony, że gotów jest oddać życie za ocalenie ludu. Marianna ofiarowała wtedy Bogu siebie w jego miejsce. Wkrótce zachorowała i przez dwa miesiące bardzo cierpiała, a zaraza i trzęsienia ziemi ustały. Zmarła 26 maja 1645 roku, w wieku dwudziestu sześciu lat, i została pochowana w kościele jezuitów, jak sobie życzyła. Według tradycji z jej krwi, wylanej w ogrodzie, wyrosła biała lilia.

Pius IX wydał breve beatyfikacyjne w 1847 roku, lecz z powodu trudnych czasów uroczystą beatyfikację odprawiono dopiero 20 listopada 1853 roku. Pius XII kanonizował ją 9 lipca 1950 roku i wyznaczył jej wspomnienie na 26 maja. Następnego dnia przypomniał pielgrzymom, że Ekwador czci ją jako swoją bohaterkę narodową.