Św. Maria Teresa Chiramel Mankidiyan

Święta Maria Teresa Chiramel Mankidiyan, znana też jako Mariam Thresia, była zakonnicą z Kerali w południowych Indiach, córką Kościoła syromalabarskiego. Odwiedzała domy ubogich, chorych i umierających bez względu na ich kastę i wyznanie, a w 1914 roku założyła Zgromadzenie Świętej Rodziny, poświęcone służbie rodzinom. Kościół wspomina ją 8 czerwca.

Urodziła się 26 kwietnia 1876 roku w Puthenchirze w Kerali jako trzecie z pięciorga dzieci Thomy i Thandy Chiramel Mankidiyan. Na chrzcie otrzymała imię Teresa. Wiary uczyła ją matka, która zmarła w 1888 roku, gdy dziewczynka miała dwanaście lat. Jako dziesięciolatka ofiarowała Chrystusowi swoje dziewictwo. Pragnęła żyć jako pustelnica, lecz rodzina się temu sprzeciwiła, a do żadnego z istniejących zgromadzeń nie mogła wstąpić z powodu ubóstwa rodziny.

Jeszcze przed założeniem zgromadzenia chodziła do ludzi opuszczonych. Pielęgnowała chorych, także trędowatych i chorych na ospę, których bliscy często zostawiali bez pomocy, a po ich śmierci troszczyła się o osierocone dzieci. Wbrew ówczesnym zwyczajom sama odwiedzała rodziny w potrzebie, za co krytykowali ją nawet niektórzy duchowni. Wzorem dla rodzin, które chciała odnawiać jako Kościoły domowe, była dla niej Święta Rodzina z Nazaretu.

Otrzymała wiele darów mistycznych, takich jak wizje, ekstazy i stygmaty, a zarazem przechodziła ciężkie pokusy i duchowe udręki. Od 1902 roku aż do śmierci jej kierownikiem duchowym był ks. Joseph Vithayathil, proboszcz w Puthenchirze. Ówczesny biskup Trichur John Menachery skierował ją do tercjarek karmelitańskich w Ollur, lecz wkrótce okazało się, że to nie jest jej droga. Z pomocą ks. Vithayathila powstała w 1913 roku pustelnia dla niej i jej towarzyszek, a 14 maja 1914 roku biskup erygował Zgromadzenie Świętej Rodziny. Tego dnia Teresa jako pierwsza złożyła śluby, przyjęła imię Maria Teresa, wyrażające jej nabożeństwo do Matki Bożej, i została pierwszą przełożoną.

Matka Maria Teresa prowadziła młode zgromadzenie z macierzyńską troską, a jej prostota i pokora przyciągały do niego wiele dziewcząt. Kształcąc i wychowując dziewczęta, kładła podwaliny pod awans kobiet w swoim środowisku. Modliła się i pościła za grzeszników, odwiedzała ich i zachęcała do nawrócenia. W jednym z listów do kierownika duchowego pisała, że Bóg da życie wieczne tym, którzy nawracają grzeszników i prowadzą ich na właściwą drogę.

Zmarła 8 czerwca 1926 roku w Kuzhikkattussery, w wieku pięćdziesięciu lat. Przyczyną śmierci była rana nogi, groźna z powodu cukrzycy. Pochowano ją w kaplicy tamtejszego domu Świętej Rodziny. Jan Paweł II beatyfikował ją w Rzymie 9 kwietnia 2000 roku, a papież Franciszek kanonizował ją na placu św. Piotra 13 października 2019 roku, razem z czterema innymi błogosławionymi, wśród nich z Johnem Henrym Newmanem.