Św. Maria od Wcielenia Guyart

Święta Maria od Wcielenia, z domu Marie Guyart, była żoną, matką i wdową, a potem urszulanką. W 1639 roku wyruszyła z Francji do Kanady i założyła w Quebecu klasztor urszulanek. Jan Paweł II przypomniał, że słusznie nazywano ją matką Kościoła katolickiego w Kanadzie. Kościół wspomina ją 30 kwietnia.

Urodziła się 28 października 1599 roku w Tours. Jak sama opowiadała, jako siedmioletnia dziewczynka usłyszała we śnie pytanie Pana, czy chce do Niego należeć, i odpowiedziała twierdząco. Choć pociągało ją życie zakonne, w wieku siedemnastu lat, zgodnie z wolą rodziców, poślubiła Claude'a Martina, rzemieślnika jedwabniczego. Po dwóch latach małżeństwa owdowiała i została sama z kilkumiesięcznym synem Claude'em. Zlikwidowała upadający interes męża i bez majątku wróciła do domu ojca.

Nie przyjęła propozycji ponownego małżeństwa. Prowadziła głębokie życie modlitwy, w którym, jak pisała, otrzymywała szczególne łaski mistyczne, a zarazem szwagier powierzył jej kierowanie swoim przedsiębiorstwem przewozowym. W styczniu 1631 roku oddała syna, który miał wtedy około dwunastu lat, pod opiekę swojej siostry i wstąpiła do urszulanek w Tours, przyjmując imię Maria od Wcielenia. Rozstanie było bolesne dla obojga: chłopiec przychodził pod klasztor i wołał, by oddano mu matkę, a ona wyznała później, jak bardzo cierpiała.

W klasztorze dojrzało w niej powołanie misyjne. 4 maja 1639 roku wypłynęła z Dieppe z dwiema urszulankami i trzema siostrami szpitalnymi; towarzyszyła im Madeleine de la Peltrie, która przeznaczyła swój majątek na nową fundację. 1 sierpnia dotarły do Quebecu. Maria nigdy już nie wróciła do Francji.

Była pierwszą przełożoną urszulanek w Nowej Francji. Siostry przyjmowały i wychowywały razem dziewczęta indiańskie i francuskie; była to pierwsza szkoła dla dziewcząt w tej kolonii. Maria nauczyła się języków miejscowych ludów i pisała w nich słowniki, katechizmy i modlitwy; ułożyła między innymi katechizmy w językach Huronów, Irokezów i Algonkinów. Gdy pod koniec 1650 roku pożar strawił klasztor, odbudowała go. Jej drzwi były otwarte dla wszystkich, Francuzów i Indian, którzy szukali rady, pomocy lub schronienia.

Na prośbę syna, który został benedyktynem, spisała relację o swoim życiu modlitwy. Bossuet nazwał ją Teresą Nowego Świata. Zachowało się około trzystu jej listów do rodziny, przyjaciół i dobroczyńców we Francji, cennych także dla historii Kanady; syn wydał po jej śmierci jej życiorys i listy. Zmarła w Quebecu 30 kwietnia 1672 roku.

Jan Paweł II beatyfikował ją 22 czerwca 1980 roku, razem z Franciszkiem de Laval. 3 kwietnia 2014 roku papież Franciszek ogłosił ją świętą w kanonizacji równoważnej, rozciągając jej kult na cały Kościół, a 12 października tego roku odprawił w Bazylice Watykańskiej Mszę dziękczynną za kanonizację obojga.