Św. Maria od Jezusa Ukrzyżowanego Baouardy

Święta Maria od Jezusa Ukrzyżowanego, znana jako Mariam Baouardy, była arabską karmelitanką bosą z Galilei i mistyczką. W liście apostolskim o beatyfikacji Jan Paweł II nazwał ją pierwszą błogosławioną z Ziemi Świętej od czasów pierwotnego Kościoła, pierwszą z obrządku melchickiego i pierwszą z narodu arabskiego. Kościół wspomina ją 26 sierpnia, w dniu jej śmierci.

Urodziła się 5 stycznia 1846 roku w Abellin, dziś Ibillin, w ubogiej rodzinie greckokatolickiej. Rodzice, którzy wcześniej stracili dwunastu synów, nadali jej imię Maria, spełniając ślub złożony Matce Bożej w Betlejem. W 1849 roku straciła oboje rodziców. Zaopiekował się nią stryj, z którym w 1854 roku przeniosła się do Aleksandrii w Egipcie.

Kiedy dorastała, stryj chciał wydać ją za mąż, lecz odmówiła, bo pragnęła należeć tylko do Boga. We wrześniu 1858 roku poderżnięto jej gardło i porzucono ją na ulicy. List o beatyfikacji mówi, że wyznanie wiary przypieczętowała krwią. Jak sama opowiadała, przeżyła dzięki opiece kobiety w błękitnym stroju, w której rozpoznała Maryję.

Potem pracowała jako służąca w Aleksandrii, Jerozolimie i Bejrucie, a w 1863 roku przybyła z libańską rodziną do Marsylii. Przyjęto ją tam do Sióstr św. Józefa od Objawienia, lecz zaniepokojone jej ekstazami i stygmatami siostry nie dopuściły jej do ślubów. W 1867 roku wstąpiła do Karmelu w Pau i otrzymała imię Maria od Jezusa Ukrzyżowanego. Ponieważ nie umiała czytać oficjum, została siostrą konwerską.

W 1870 roku, jeszcze jako nowicjuszka, wyjechała z grupą sióstr do Indii, by założyć pierwszy Karmel w Mangalore. Tam 21 listopada 1871 roku złożyła śluby, a w 1872 roku wróciła do Pau. Przez całe życie doświadczała zjawisk nadzwyczajnych: ekstaz, stygmatów, a także udręk przypisywanych złemu duchowi. Jedni ją wywyższali, inni odrzucali. Ona sama starała się je ukrywać, prosiła o najskromniejsze prace i nazywała siebie „małym nic”.

W 1875 roku pojechała z siostrami do Ziemi Świętej, by założyć Karmel w Betlejem. Jako jedyna mówiła po arabsku, więc czuwała nad budową klasztoru. Latem 1878 roku, niosąc robotnikom coś do picia, upadła i złamała rękę. Wdała się gangrena i 26 sierpnia 1878 roku zmarła w Betlejem.

Papież Franciszek mówił, że ta uboga i niewykształcona kobieta umiała doradzać i wyjaśniać prawdy wiary z wielką jasnością, bo nieustannie rozmawiała z Duchem Świętym. Karmelitanki przekazały jej modlitwę zaczynającą się od słów: „Esprit Saint, inspirez-moi. Amour de Dieu, consumez-moi” („Duchu Święty, natchnij mnie. Miłości Boża, pochłoń mnie”). Jan Paweł II beatyfikował ją 13 listopada 1983 roku, a Franciszek kanonizował 17 maja 2015 roku.