Św. Maria Magdalena Postel

Święta Maria Magdalena Postel, nauczycielka z Normandii, w czasie rewolucji francuskiej ukrywała prześladowanych kapłanów i strzegła w swoim domu Najświętszego Sakramentu, a po przywróceniu pokoju założyła zgromadzenie zakonne, które uczyło ubogie dziewczęta. Martyrologium Rzymskie wspomina ją jako dziewicę 16 lipca, w dniu jej śmierci.

Urodziła się 28 listopada 1756 roku w nadmorskim Barfleur jako córka Jana Postela i Teresy Le Vallois. Na chrzcie otrzymała imiona Julia Franciszka Katarzyna. Do Pierwszej Komunii przystąpiła w dziewiątym roku życia i już wtedy ślubowała Bogu czystość; ślub ten odnowiła u benedyktynek w Valognes, gdzie się kształciła. Po powrocie do domu otworzyła szkołę dla dziewcząt, zwłaszcza ubogich.

Gdy rewolucja zaczęła prześladować Kościół, kapłanów, którzy odmówili złożenia zakazanej przez papieża przysięgi, zabijano lub wypędzano z kraju. Julia z narażeniem życia ukrywała ich u siebie. Za zgodą duszpasterza urządziła w domu kaplicę, w której potajemnie odprawiano Mszę i przechowywano Najświętszy Sakrament, a gdy zabrakło księży, pozwolono jej zanosić Komunię chorym. Według bulli kanonizacyjnej żaden z ukrywanych przez nią kapłanów nie wpadł w ręce prześladowców.

W 1805 roku przeniosła się do Cherbourga, gdzie ks. Ludwik Cabart wynajął dla niej dom na szkołę. 8 września 1807 roku, mając pięćdziesiąt lat, złożyła wraz z trzema towarzyszkami śluby zakonne przed nim jako delegatem biskupa i przyjęła imię Maria Magdalena. Tak powstało zgromadzenie Córek Miłosierdzia, jak nazywa je Martyrologium. Siostry miały uczyć i wychowywać ubogie dziewczęta tak, jak św. Jan Chrzciciel de La Salle uczył chłopców.

W 1811 roku wspólnota opuściła Cherbourg i przez kilka lat, w skrajnym ubóstwie, przenosiła się z miejsca na miejsce: pół roku mieszkała w Octeville-l'Avenel w oborze, potem w Tamerville i w Valognes. Gdy nawet ks. Cabart radził rozwiązać wspólnotę, odpowiedziała, że ufa Bożej Opatrzności i nie opuści żadnej ze swoich córek. Mając ponad sześćdziesiąt lat, zdała egzamin uprawniający do prowadzenia szkoły. W 1832 roku nabyła zrujnowane opactwo w Saint-Sauveur-le-Vicomte, które stało się domem macierzystym, i podjęła odbudowę jego kościoła.

Mając ponad osiemdziesiąt lat, posłuszna władzy kościelnej przyjęła dla sióstr regułę św. Jana Chrzciciela de La Salle i razem z nimi złożyła nowe śluby. Zgromadzenie nosi dziś nazwę Sióstr Szkół Chrześcijańskich od Miłosierdzia. Zmarła w Saint-Sauveur-le-Vicomte 16 lipca 1846 roku, w dziewięćdziesiątym roku życia, obiecując siostrom, że będzie o nich pamiętać w niebie.

Leon XIII uznał heroiczność jej cnót w 1903 roku, a Pius X beatyfikował ją 17 maja 1908 roku w Bazylice Watykańskiej. Pius XI kanonizował ją 24 maja 1925 roku, w Roku Świętym, razem z Magdaleną Zofią Barat.