Św. Maria Magdalena de' Pazzi

Święta Maria Magdalena de' Pazzi była karmelitanką z Florencji i mistyczką. Współsiostry spisywały słowa, które wypowiadała w czasie ekstaz, a ona sama modliła się i cierpiała za odnowę Kościoła. Kościół wspomina ją 25 maja, w dniu jej śmierci.

Urodziła się 2 kwietnia 1566 roku we Florencji, w znamienitym rodzie Pazzich, i na chrzcie otrzymała imię Katarzyna. Jako dziewczynka trafiła na wychowanie do klasztoru sióstr zakonu maltańskiego, gdzie 25 marca 1576 roku przyjęła pierwszą Komunię Świętą. Kilka dni później przyrzekła Bogu dziewictwo. W domu rodzinnym rozwijała życie modlitwy z pomocą ojców jezuitów.

W grudniu 1582 roku, mając szesnaście lat, wstąpiła do klasztoru karmelitanek Santa Maria degli Angeli we Florencji. 30 stycznia 1583 roku otrzymała habit i imię Maria Magdalena. W marcu 1584 roku ciężko zachorowała i poprosiła o dopuszczenie do profesji przed czasem. 27 maja tego roku, w uroczystość Trójcy Świętej, przyniesiona do chóru na łóżku, złożyła śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa.

Od tej chwili przeżywała liczne ekstazy, a siostry zapisały jej słowa w pięciu rękopisach. W 1585 roku, przez osiem dni od wigilii Zesłania Ducha Świętego do uroczystości Trójcy Świętej, dziewiętnastoletnia zakonnica mówiła w zachwyceniu o całym dziele zbawienia. Potem przyszło pięć lat ciężkiej próby wewnętrznej: utraciła odczuwalną pociechę łaski i zmagała się z wieloma pokusami.

W czasie tej próby, latem 1586 roku, poznała w świetle łaski prawdziwy stan Kościoła po Soborze Trydenckim. Podyktowała w ekstazie dwanaście listów do papieża Sykstusa V, kardynałów, arcybiskupa Florencji i innych duchownych, wzywając do odnowy Kościoła, począwszy od duchowieństwa i zakonników. Listy zapewne nigdy nie zostały wysłane. Gdy w uroczystość Zesłania Ducha Świętego 1590 roku próba się skończyła, oddała się służbie wspólnocie, zwłaszcza formacji nowicjuszek. Wzywała siostry wołaniem „Venite ad amare l'Amore!”, czyli „Pójdźcie kochać Miłość!”.

Ostatnie trzy lata jej życia naznaczyła gruźlica. Stopniowo wycofywała się z życia wspólnoty i znosiła wielkie cierpienia ciała i ducha, ofiarując je z miłości do Boga. Zmarła w piątek 25 maja 1607 roku około godziny piętnastej, w wieku 41 lat.

Niespełna dwadzieścia lat później, w 1626 roku, papież Urban VIII, sam pochodzący z Florencji, ogłosił ją błogosławioną, a 28 kwietnia 1669 roku Klemens IX zaliczył ją do grona świętych. Jej ciało nie uległo rozkładowi i spoczywa w klasztorze pod jej wezwaniem we florenckiej dzielnicy Careggi. W klasztorze, w którym żyła, mieści się dziś seminarium archidiecezji florenckiej, które czci ją jako patronkę.