Św. Maria Franciszka od Pięciu Ran

Święta Maria Franciszka od Pięciu Ran, w świecie Anna Maria Gallo, była neapolitanką, świecką tercjarką franciszkańską, która całe życie spędziła w ludnej dzielnicy Quartieri Spagnoli. Martyrologium Rzymskie wspomina ją 6 października jako dziewicę, którą wśród nieustannych cierpień i przeciwności wyróżniały cierpliwość, pokuta oraz miłość do Boga i do dusz.

Urodziła się w Neapolu 25 marca 1715 roku. Rodzice prowadzili drobny handel pasmanterią. Ojciec był człowiekiem skąpym i porywczym, często gwałtownym wobec rodziny. W wieku siedmiu lat Anna Maria przystąpiła do pierwszej Komunii świętej. Chodziła do kościoła Santa Lucia al Monte przy klasztorze franciszkanów alkantarynów, a jej przewodnikiem duchowym został św. Jan Józef od Krzyża. W dzielnicy nazywano ją „santarellą”, czyli małą świętą.

Gdy miała szesnaście lat, ojciec postanowił wydać ją za bogatego młodzieńca, który się o nią starał. Anna Maria odmówiła, choć ojciec próbował złamać jej opór biciem. Dnia 8 września 1731 roku przyjęła habit tercjarek franciszkańskich reformy św. Piotra z Alkantary, złożyła profesję i otrzymała imię Maria Franciszka od Pięciu Ran Pana naszego Jezusa Chrystusa. Nie wstąpiła do klasztoru, lecz nadal żyła w świecie.

Przez ostatnie trzydzieści osiem lat życia mieszkała w domu swojego kierownika duchowego, ks. Giovanniego Pessiriego, przy vico Tre Re a Toledo, razem z inną tercjarką, Marią Felice. Do skromnego mieszkania przychodzili do niej po radę i modlitwę kapłani, zakonnicy i ludzie z sąsiedztwa. Bywał u niej barnabita św. Franciszek Ksawery Maria Bianchi, któremu według przekazu zapowiedziała, że zostanie wyniesiony na ołtarze. Ubogim oddawała to niewiele, co sama otrzymywała.

Przez całe życie zmagała się z chorobami, a do cierpień fizycznych dochodziły przykrości i oskarżenia ze strony ludzi. Ofiarowywała je Chrystusowi za grzeszników i podejmowała surowe pokuty. Świadkowie jej życia mówili o ekstazach, darze proroctwa i stygmatach. W jej mieszkaniu zachowało się krzesło, na którym znosiła swoje cierpienia; dziś siadają na nim kobiety, które proszą o dar macierzyństwa.

Zmarła w Neapolu 6 października 1791 roku, w wieku 76 lat. Pochowano ją w kościele Santa Lucia al Monte, a w 2001 roku jej doczesne szczątki przeniesiono do sanktuarium urządzonego w domu przy vico Tre Re a Toledo, w którym spędziła ostatnie dziesięciolecia życia.

Papież Grzegorz XVI beatyfikował ją 12 listopada 1843 roku, a Pius IX kanonizował 29 czerwca 1867 roku w Bazylice Watykańskiej. Była pierwszą neapolitanką ogłoszoną świętą, a Neapol czci ją jako jedną ze swoich współpatronek.